Huwelijkstrouw
‘De gemeenteraad Nijmegen debatteert a.s. woensdag in het openbaar debat over de seksrel rond de PvdA-wethouder. Dat is de uitkomst van crisisberaad op het Nijmeegse stadhuis waarbij alle fractievoorzitters aanwezig waren.’
Sjongejonge, wat een heldendom.
We zouden natuurlijk geen woord meer vuil moeten maken aan de ‘fietsenstallingaffaire’. De aan de schandpaal genagelde locoburgemeester van Nijmegen heeft gelijk. Het is een prive-zaak. Maar al te vaak maken wij publiek wat alleen bedoeld is voor achter schermen. Voor afscherming.
Voor bescherming. Deze pvda-bestuurder wist natuurlijk niet dat er in het fietsenhok waar hij met zijn vvd-politica bivakkeerde een camera hing. Vanzelfsprekend wilden zij niet dat de camerabediener hun ontmoeting zo liefdeloos zou aanbieden aan omroep Gelderland. Waarom is die bewaker niet op staande voet ontslagen? Waarom is dat geen voorpaginanieuws?
Nee, de fietsenhokontmoeting zelf is groot en plat op en in kranten verschenen. Onze honger naar marktpleinterechtstellingen is na al die eeuwen blijkbaar nog steeds niet gestild.
Twee politici onder vuur. Met onzinnige argumenten. De vrouw in kwestie heeft inmiddels het veld al geruimd. O o vrouw, laat ons niet in de steek hoor!
De veelbelovende man rest weinig politieke toekomst met het gnuivende non-argument dat iedereen hem voortaan alleen nog maar zal associëren met seks. Zodra hij wat dan ook zegt. Wat een belachelijke nonsens. Want worden wij iedere keer als een hoge oom terugkeert van toiletbezoek afgeleid door de vraag hoe hij er in het kleinste kamertje bij heeft gezeten? Natuurlijk niet. Dat willen we niet en daar hebben we geen tijd voor. Waarom zou dat dan wel voor dit Nijmeegse tweetal gelden? Ach, dat doet er allemaal niet echt toe. Waar het nu op aankomt, is op de partners van deze twee politici. Nu kunnen zij aan ons en ook aan zichzelf laten zien wat liefde is. Tot nu toe was hun huwelijksgelofte kinderspel, maar nu is de echte liefdesinitiatie aangebroken. Juist zij kunnen de toekomst van hun geliefden maken of breken. Als zij tegen ons zeggen:’ Wist ik allang, vind ik goed, bemoei je er niet mee’, dan zal de boze buitenwereld sprakeloos en ontwapend zijn. Maar gaan zij hun kwetsure als een schild voor zich uit dragen, dan is het leed van het politieke tweetal niet meer te overzien.
En dat hoeft helemaal niet. Dat weet ik van de echtgenote van die commissaris die beschuldigd is van seksuele intimidatie. ‘Wat een schande dat jullie mijn man daarvan verdenken. Denken jullie nu werkelijk dat zo’n vrouwenkenner als hij zich zou vergissen??” Kijk, dat is trouw. Wat zou het goed zijn als de twee geliefden van de fietsenhokkers pal zouden staan. En hun eventuele eigen pijn zouden uitstellen. Dan zal wellicht de genade van de tijd hen toevallen. Hun uitgestelde leed is na deze publieke affaire misschien wel klein en om te lachen geworden. Hun partners zullen dankbaar en blij zijn. Hun trouw is beproefd en gewichtig bevonden. Dan krijgen zij mijn wisselbekertje voor MBT. Moed, beleid en trouw. Huwelijkstrouw zit volgens mij in een heel onverwacht en kansrijk hoekje.
