Op het nieuws wordt verteld dat meisjes met hoofddoek niet welkom zijn op de universiteit in Turkije. Dan is pesterette door docenten hun deel.
Plots herinner ik me dat meisjes met trouwring in mijn conservatoriumtijd gepest werden door hun hoofdvakdocent piano. Die ring zou hinderlijk tegen de toetsen tikken. De in de echt verbonden studentes konden hun devotie aan het klavier slechts op die ene manier uiten: hun trouwring definitief afdoen onder de haastig ingevoerde wet:
‘Die ring eruit of je carriere kan het schudden.’
Want nicht zu haben is blijkbaar het ergste wat er is.
In fanatisme verpakte jaloezie van gesjeesde professionals die in arremoede maar les zijn gaan geven. Het is van alle tijden en plaatsen, zo vertelt het nieuws van vanavond.
Maar tegenwoordig zijn de meisjes in Turkije zo listig, dat ze trouw blijven aan zichzelf en tegelijk geen trammelant met hun docent willen. Dat doen ze door een pruik te dragen over hun hoofddoek heen. Een slimme meid is op haar meerdere voorbereid.
Ach, wat nou, dat is toch ook van alle tijden. Wie de prachtserie over Annie M.G.Schmidt op zondagavond op Nederland 2 volgt, ziet een dromerig meisje dat haar losse haar weer in vechten knoopt als ze ’s avonds steevast onverrichter zake ouderlijkhuiswaarts keert. Het lijkt m’n C.V. wel. Ja, zo’n meisje was ik ook.
Ach ja, die onvergetelijke Annie, zo mooi vertolkt door Annemarie Prins.
Ten voeten uit.
Die bijna blinde, rokende, met haar typemachine verkleefde Schmidt heb ik eens mogen interviewen in haar huis. Nog hoor ik haar stem bij die twee onvergetelijke uitspraken:
‘Vroeger was ik een lelijk eendje. Nu ben ik een zwaan. Weliswaar een lelijke, maar een zwaan.’
En dan die andere:
‘Toen mijn man nog leefde, moest ik bij het uitzoeken van een truitje kijken of het sexy was. Nu hoef ik alleen nog maar op te letten of het schoon is.’
Annie kreeg als weduwe ijsvrij. Ze raakte vrij van het ijs. Of mocht ze eindelijk buiten spelen omdat er ijs lag?
IJsvrij heeft vele mogelijkheden. Met een beetje geluk kunnen we daar tot eind februari van genieten, zo murmelen deskundigen.
Ondertussen volg ik Annie op onze Friese doorloopsters.
Vrij, vrij, ik heb eindelijk ijsvrij!, juicht het in mij. Geen man die meer mijn dienst uit maakt.
Oeps, er plinkt n berichtje van een kaper op de ijsvrije kust. Die wil van alles en nog wat. En dat ik m’n haar dan niet moet opsteken. Hij heeft al een heel draaiboek en lichtplan klaar waar ik me later aan te houden heb als ik ben binnengehengeld.
Ik knipoog zogenaamd naar Annie MG, Annemarie P en naar onze Turkse zusters, terwijl we ons heerlijk richting de vrijheid schaatsen. Leuke mutsen hebben we op.
En plots, als een warme chocolademelkverrassing –met een vleugje rum- klinkt dat karakteristieke Schmidtgeluid onder m’n rode oorwarmers. Ze spreekt een boodschap in bij die kaper op mijn ijsvrije kust met dat afgepaste toontje van haar: ‘ Bel ons niet. We bellen jou toch ook niet?!’
Dan kijkt ze ons guitig aan. Nu zijn we eis-vrij. Dikke doei. We slingeren gierend achter Annie aan in onze schone, dikke truien.