Ik heb een steen gelegd

Eindelijk zijn we in zijn tempel.
Die prachtruimte waar hij steeds weer naar toe moest om te kunnen zingen.
Want als hij zong, geloofde hij.
Eindelijk begrijp ik wat hij daarmee bedoelde.
Hier knielen we, zingen en bidden we. En knielen opnieuw.
Zelf ligt hij voorin zijn zo geliefde kerk.
Hij heeft een steen verlegd waardoor de stroom van de religieuze taal nieuwe wegen heeft gevonden.
We horen over zijn lievelingstekst.
Dat ene woord van Maria: ‘Rabboeni!’
Meester. Liefste.
Nooit heeft hij dat woord met ongebroken stem kunnen lezen.
Noch aan tafel, noch op de kansel.
We vragen om ontferming. Over het kwade dat wij gedaan hebben.
Die zin kon hij met droge ogen.
Over het goede dat wij hebben nagelaten. Die woorden ontroerden hem iedere zondag weer.
We dragen hem zijn kerk uit, de stad door. Politieagenten houden het verkeer tegen.
We houden halt bij de laatste haven voor zijn stoffelijk voertuig.
De zon is wonderlijk warm en nabij.
Hier zijn we dan.
God, laat ons staan als Mozes hier
hoog in uw zonneschijn,
en geen Jordaan, geen doodsrivier
zal scheiding voor ons zijn.
We nemen zijn vaste gewoonte over en leggen allemaal een steentje naast hem neer.
Dus knielen we weer.