In de knop

‘De traan is de moeder van alle levenswijsheid’, zegt de pastoor.
Hij is goed. Heel goed.
Zijn taak is deze koppige kudde door zijn wijs aangepaste liturgie te leiden.
Naast hem staat de kist.
Zij ligt er mooi, maar bijna onherkenbaar bij.
Zij heeft de gezegende leeftijd van 95 bereikt.
Maar toch, als een mantra, hoor ik maar steeds:
‘Ik ween om bloemen in de knop gebroken.’
Inderdaad. Ik ween.
En ik ken haar niet eens.
Maar wel haar nazaten.
De pijn, het ongemak, de angst.
En ook het talent, het warme hart, het opverend vermogen van een van haar zoons.
En vlak die mooie kleinzoon niet uit, die zo vertrouwenwekkend uit Prediker voorleest.
En dan zijn kinderen weer, dat glanzende drietal.
Allemaal ontvangen vanwege haar kleine moederschootje.
Daar ben ik haar zo dankbaar voor.
We worden uitgenodigd voor de eucharistie, maar niemand wordt gedwongen.
De man naast mij weigert en kijkt vreemd op als ik wel aanstalten maak.
‘Is dat bedoeld als tegengif tegen je protestantse achtergrond?’, vraagt hij.
In het geheel niet.
Ik doe het om haar.
Ik zou het graag doen met haar.
Om deel te krijgen aan haar onvervuld verlangen, haar moeizame laatste jaren waarin ze zelf geen vin meer verroeren kon en helemaal aangewezen was op de facultatieve goedheid van hulpverleners, kinderen en schatten van vrijwilligers.
Die schatten zijn er nu ook.
Ook zij huilen. Want ze was zo open, lief en belangstellend. Tot het einde toe.
Dat hebben ze me net verteld.
Toen haar man jaren geleden stierf, verscheen er op die dag een zwarte vlinder. Een paar maanden later zag ze weer zo’n zeldzaam exemplaar.
En nu, een poosje geleden was de zwarte vlinder er weer, vertelde een van de schatten.
‘Daar is mijn man’, zei ze.
‘Het was geen goed huwelijk, maar ik verlang wel naar hem.’
En ik kan het niet helpen. Ik ween om bloemen in de knop gebroken.