In de maneschijn
De halfwassende maan is omfloerst en de andere helft laat zich al raden.
Het begint te schemeren. We zitten in een heet bad.
Buiten. Openbaar gebied. Schijnt sauna te heten. Onontgonnen terrein.
We denken aan Japan maar doen er het zwijgen toe. We hebben het niet over wetenschapsfilosoof Ervin Laszlo die we vier jaar geleden in Boedapest mochten ontmoeten. De man die zei dat het chaospunt over vijf jaar zou zijn bereikt.
Dat de aarde dan volledig uitgeput is en we met onze overdaad aan inventiviteit en vernuft een daverende omslag zouden kunnen maken. Zo niet, dan….
De beelden van de natuurramp die associaties oproepen over eindtijd en goddelijke toorn laten we vanavond onbenoemd.
Ook het leed en de getroffenen zijn zo apocalyptisch onoverzichtelijk dat we ons in zwijgen hullen.
Ik weet wat hij denkt. Aan alle natuurrampen die onze planeet al overspoeld hebben. Aan de catastrofes die nog komen zullen. Door die ene vulkaanuitbarsting in Amerika kan het een jaar lang op de hele aarde winter worden. Vanwege de as voor de zon.
Ook deze tsunami gaat de aanwezigheid of schuld van de mens majesteitelijk te boven.
Geoloog Salomon Kroonenberg zegt dat als de mens is weggevaagd van de aardbodem, de aarde een ultrakorte herstelperiode nodig heeft. Binnen de kortste keren zal er geen enkel spoor van onze aanwezigheid meer te vinden zijn. Gelijk een bloem was ons kortstondig leven. Men kent en vindt zijn standplaats zelfs niet meer, zegt psalm 103 al zo trefzeker.
We zitten in het hete water en kijken naar de halve maan.
Het is heerlijk nu zo nabij te zijn. Geen cirkelredenering heeft zin. Wij in het water onder de maan is op dit moment de enige werkelijkheid waar we min of meer benul van kunnen hebben. Ik probeer het woord romantisch uit mijn geest te duwen.
Ook daar, in die bovenkamer wordt het stil.
Dan komt er een man aan. Hij is mooi, atletisch.
Maar hij leunt zwaar op een stok.
Bij iedere stap vertrekt zijn gezicht.
Met veel moeite daalt hij bij ons neer in het welwillende water.
Als hij eenmaal zit kijkt hij ons eerst met zijn mooie ogen aan.
En dan is het gedaan met de stilte.
Hij heeft een dodelijke spierziekte. Nee niet die ene, maar het zusje daarvan.
Daardoor leeft hij nog vier jaar in plaats van twee.
Hij is een topsporter. Was een topsporter.
Zijn vrouw en vier kinderen is hij al doende kwijt geraakt.
En zijn lijf laat hem elke dag meer in de steek. En dat wuift hij weer weg.
We zijn sprakeloos om zijn lange litanie.
Japan is ver en deze man is dichtbij.
En toch kan ik niks doen.
Mijn chaospunt is bereikt.
De maan doet ook niets. Die laat zich maar verdoezelen door sluier en nevel.
Ook ik trek me terug en trek nog een laatste baantje door het zwembad.
Een flard van Jean Pierre Rawie danst langs:
Men moet het mij maar niet ten kwade duiden, dat ik mij meer en meer in zwijgen hul.
