In uw handen

Vanavond mag ik helaas niet alleen maar vragen stellen. De socratische vroedvrouw in mij vindt dat maar wat onwennig. Ik zal standpunten moeten innemen over de volgende kwesties: Hoe verhoudt de messiaanse verwachting zich met de boeddhistische afwijzing van hoop en verlangen? Wat moet een mens met het begrip overgave als hij door schade en schande juist zo goed geworden is in volhouden en doorzetten?
Hoe kunnen we geëngageerd leven als we steeds stil op een kussen gaan zitten?
Over deze kwesties kunnen we vanavond kort zijn, want ik weet het niet. En ik wil het ook niet weten. Zou ik me kunnen redden met de uitspraak dat ik me op de boeddhistische middenweg bevind, waar niets hoeft te worden afgewezen en men blijmoedig naar zowel de wereld als naar binnen kan knikken en glimlachen?
Weutikveul.
Terwijl theorettes m’n oren uitkomen, springt mijn hart op van levende wezens. Van de week mocht ik twee diaconessen van het Bronovoziekenhuis is Den Haag interviewen. Zuster Willy is 91 en zuster Joop 86. De een voelde zich van kindsbeen af geroepen. De ander helemaal niet. Die zag op haar 31e een diacones aandachtig luisteren naar twee mensen die op diezelfde dag een dochter verloren tijdens een verkeersongeluk. De liefdevolle nabijheid van die zuster maakte zo’n indruk op haar, dat ook zij diacones is geworden.
Het Bronovoziekenhuis was opgetogen dit oude tweetal te zien. Net als ik. Tegenwoordig wonen deze zusters elders. Een hoge piet vertelde ze dat het altijd feest is als zij aanwezig zijn. De zusters antwoordden dat ze dat zelf niet konden weten, omdat ze er maar zo weinig waren. Vervolgens verlieten ze stikkend van de lach de voorname bestuurskamer.
Pfff, waarom knap ik daar nou zo van op?
Zo kijk ik nu al uit naar die zenmeester die ik volgende week mag interviewen. Deze kettingroker wordt 70, zou vroeger priester worden, en loopt net als ik warm voor de mystieke kant van alle religies. Als hij tegen mij hetzelfde zeggen gaat als wat ik heb gelezen, dan hou ik het niet droog. Ik waarschuw maar vast:
‘Wat een opluchting zou het zijn als men tijdens een oecumenisch gesprek zou zeggen: “wij weten niet waar het over gaat”. Ik ben altijd vertrouwd geweest met dat niet weten. De gedachte kan me weleens overvallen dat alles wat ik als leraar zeg gebakken lucht is. Maar daar heb ik een oplossing voor gevonden: wist ik maar dat het gebakken lucht was, maar zelfs dat weet je niet!’