mei2

Is het leven naakbaar?

Als je nooit iemand bij naam noemt, blijft hij in wezen ongenaakbaar. Terwijl genaakbaarheid zoveel fijner is. Jammer dat dat woord wat in onbruik is geraakt, maar wat niet meer is kan wederkeren. De rijpe concertvriend was het op radio 1 bij de EO in ieder geval wel. Genaakbaar. Dus waarom niet gewoon schrijven dat hij Dick Woudenberg heet? Hij werd een uur lang bevraagd over zijn NSBjeugd. Ik hoorde aan zijn stem alleen al dat het geen liefdevolle vragen betrof. De onnabijheid van de interviewer was niet om aan te horen. En dan hebben we het nog niet eens over de achteloze plaatjes en nieuwsitempjes tussendoor.
Daarna zag ik een erg genaakbaar jongetje. Het huilde op zo’n verontrustende manier. Hij zat buiten in een tuin en liet zich vallen op zijn zij. Zijn geluid ging door mijn merg en zo, maar er zat een snelweg tussen hem en mij.
Toen moest en mocht ik afscheid nemen van vriendin Birgitte Pastoor. Ze heeft dit leven veel te vroeg verlaten. Haar vader, die zo kort geleden al een nog jongere dochter had begraven, verbeet zich om de verspilling van talent en energie van de natuur. Terwijl het lichaam van Birgitte in een mand lag, werd haar leven van alle kanten beschenen. Een jonge levenskunstenares. Die ontroerend mooie genaakbare belichaming van liefde en licht. Omringd door tallozen die haar liefhadden.
Nu ben ik op de terugweg die uitloopt op een absurde omweg. Ik ga weer naar het jongetje. Althans naar zijn tuin. Hoe is het met hem? Waarom huilde hij zo en liet hij zich op zijn zij vallen? Waarom is mijn oor zo toegerust op genaakbaarheid? Zo lang het woord nog zo weinig gebezigd wordt, mag het antwoord op die vragen talmen. Ik neem de tijd.

Dit artikel werd op woensdag 2 mei 2012 geplaatst onder Schrijverette
terug naar boven | home
2 reacties op

“Is het leven naakbaar?”

  1. Op mei 4th, 2012 om 12:07 Marije W. zei:

    Wat een prachtig woord, genaakbaarheid, en wat een mooie omschrijving van Birgitte. De genaakbare belichaming van liefde en licht… zo waar.
    Bijzonder hoe, ondanks het afscheid, de liefde en het licht nu misschien nog wel meer voelbaar zijn..

    Lieve groet van Marije, een vriendin van Birgitte

  2. Op mei 6th, 2012 om 00:32 Anja zei:

    Geef mij licht,
    versterk mijn licht,
    maak mij tot licht.

    Dat zijn de laatste regels van een tekst van Mohammed die ik haar ooit schreef. Een wens diep uit mijn hart. Nu meer dan ooit – haar, Marcel en al haar geliefden.

Email will not be published

Website example

Your Comment:

Spam Protection by WP-SpamFree



terug naar boven home
laatste reacties
  • Piet de Bruin { Als bijna 3 jarig kind ... } – 25 sep
  • Thomas { Mooi stuk, goed verwoord want ... } – 21 sep
  • Sonja { Hallo Annemiek, Het spijt me, ... } – 20 sep
  • Sonja { Lieve Annemiek, Bedankt voor al ... } – 20 sep
  • Piet de Bruin { Hoi Annemiek Dank je.voor het ... } – 6 sep