Keten
Een mastodont is een uitgestorven slurfdier met grote slagtanden en knobbelkiezen. Of een enorm gevaarte met versteende denkbeelden dat ons al veel te lang teistert. Ja, ik heb het maar even opgezocht.
Zo word ik namelijk genoemd. En niet alleen ik. Ook die presentator die ons zulke mooie nachtgesprekken op radio 1 bezorgt en ons via radio 4 met heerlijk late avonden opzadelt.
Laatst zat hij nog in de Nachtzoen.
‘Jullie zijn de mastodonten van de omroep.’
Ze zegt het echt. Ze is coach aan de Media-academie. Een plek waar ik van significante persoonlijkheden heel wat heb opgestoken. En ook van haar. Zij is een schat van een mens en herbergt een schat een presentatie-kennis.
Wat ze bedoelt, is dat ze niet meer aan onze individuele techniek wil sleutelen. Want we zijn hier nu als duo en op zoek naar hoe 1 + 1 graag 3 wil worden.
We willen namelijk samen een show presenteren. Voor de camera. En dat is het moeilijkste wat er is in Hilversum. Het vormen van een duo.
Hij en ik kennen elkaar al honderd jaar. Mastodonistich lang. Hoewel we nooit echt samen hebben gewerkt. Toch teren we beiden op die talloze radio-uren, waarop we de meest waanzinnige dingen uit konden spoken, puur omdat het zich in de luwte afspeelde. Maar nu is niet meer toen. Weer zo’n mastodontenopmerking. Het wordt tijd dat de kussens geschud worden. De directeur van de Avro, die op dit moment twintig werknemers aan het ontslaan is, vertelde me onlangs dat mensen enorm opgelucht kunnen raken als ze uit een eeuwenoude baan worden gehesen. Dus misschien is dit kabinet inderdaad een zegen, nu de publieke omroep onder vuur ligt? Maar al die prachtprogramma’s dan…..
Ik wil nog zo graag keten, hengelen en luisteren. Hij ook. We gaan deze maand samen voor het echie.
Daarom daagt onze juf ons uit. Pfff, wat zijn ze allebei goed. Ik word zo opgewonden van mensen die lol beleven aan hun eigen vaardigheid.
En de juf lijkt gefascineerd door onze houding. Want als we geen idee hebben wat ze wil, gaan we het toch gewoon doen.
We moeten van haar dicht bij elkaar komen. De maskers moeten af. Anders is het niet eerlijk voor onze toekomstige geinterviewden waar we hetzelfde van verlangen.
En dat doen we dan ook maar.
Het is een zegen om te ervaren hoe mensen, spelend en ernstig, partners inplaats van concurrenten kunnen zijn.
Wat de toekomst brenge moge, ik weet wat dit betreft genoeg.
