Kinderhuiver

Als al het noodzakelijke werk zaterdag ook echt gedaan is, mag ik van mezelf naar het orgelconcert in de Oude Kerk.
De tijden zijn bepaald niet veranderd. Nog steeds wordt er lacherig gedaan over mijn zaterdagavondliefhebberij. Niet dat het er deze zomer al veel van gekomen is. Integendeel, het is de hoogste tijd.
Vroeger was het iedere zomerse zaterdagavond raak, ook al was ik zestien. Waarschijnlijk lachten mijn ouders in hun vuistje om de zo zeldzaam voorkomende en onschuldige hobby van hun enige dochter.
Wat mij toen bezielde weet ik niet meer. Te lang geleden.
Hoewel reden en motivatie van heel kort geleden ook al volkomen zoek blijken te zijn. Op het apparaatje waarop ik interviews opneem die ik uit moet schrijven voor het mediavakblad, blijkt een gedeelte van vijf uur te staan. Vijf uur? Wie heb ik zo lang aan de tand gevoeld en wanneer? Even luisteren……
Ik hoor niks. Jawel, lopen, schurende geluiden. Verder niks.
Toch blijf ik door luisteren. Met rare schroom. Alsof ik iemand z’n foon afluister. Terwijl ik gewoon in m’n eigen leven zit te neuzen. Oren is het eigenlijk. Best spannend. Hihi. Ik lijk wel een kindje.
Gaat er nog wat gebeuren? Wordt het woord nog tot iemand gericht? Is er onlangs nog gezoend en mag ik daar nu oorgetuige van zijn? Toch gek hoe snel gebeurtenissen verleden worden. Ik heb geen idee meer wanneer deze vijf uur per ongeluk geregistreerd zijn. Toekomst is mystery, verleden is history.
En een beetje saai. Er gebeurt nog steeds niks. Dan maar even doorspoelen. O, de tv gaat aan. Mmm, benieuwd naar wat voor onzin ik gekeken heb. O, dat valt mee. Hij gaat ook snel weer uit. Doorspoelen maar weer. Wat heb ik het lekker lang stil gehad. Valt me ook niks tegen. Hee, een kinderstemmetje. Even horen. Het is in de trein. Een kindje zingt de hele tijd: ‘ Ben niet bang voor de boze wolluf’. Schattig. Ze herhaalt het zo vaak, dat de hele coupe mee gaat doen. Ik hoor zware mannenstemmen: ‘ Niet bang, niet bang.’
Ik klik het apparaatje uit en weet ineens weer wat ik morgen en zo lang geleden te zoeken heb en had in zo’n oude kerk.
Kinderhuiver, zo mooi beschreven door Tjeu van den Berk in zijn boek ‘Het numineuze’:
‘Ervaringen kunnen soms overweldigend zijn, zoals prachtige berglandschappen, momenten van totale stilte, een wandeling langs een rivier, een zonsondergang, de witheid van de sneeuwvlakte, noem maar op. Het gebeurt aan ons zonder dat we er om vragen. De Duitse theoloog Rudolf Otto gaf er in zijn beroemde werk Das Heilige (1917) het woord ‘numineus’ aan. Het zijn volgens hem momenten van verbijstering (tremendum) en verrukking (fascinosum). Enerzijds boezemen ze angst in voor het grootse, een huivering (siddering) die ons schokt en soms zelfs overhoop haalt. Anderzijds trekken ze aan als een moment van overweldigende schoonheid en diepere zin.’
Pfff, ik heb zoooooo’n diepere zin in morgenavond.

Be Sociable, Share!

•