Kleur krijgen

Stalin wordt hij genoemd. De Beul van Hilversum. Vier presentatoren en een eindredacteur zouden zo ziek van hem geworden zijn dat ze het bijltje erbij neer hebben gegooid. Tijdens grote live sportwedstrijden zou hij ter plekke cameramannen naar huis hebben gestuurd omdat ze in zijn ogen niks konden.
En ik moet hem interviewen. In een hotel op Schiphol. In de avond nog wel. Echt iets voor mij, zei het muurbloempje. Maar niet heus.
Ik loop de bar binnen en zie een slanke gebruinde man zitten. Dat kan hem niet zijn. De Beul zou er toch anders uitzien? Maar het is hem wel. Na zijn hartaanval, twee herseninfarcten en z’n suikerziekte oogt hij onschuldig blauwogig. Hij lijkt verlegen en als er iets besmettelijk is, is het wel verlegenheid. Maar tijdens het interview begint hij te stralen. Ik zie zijn liefde voor mensen. Voor sporters, voor zijn team. En ik schaam me. Ben ik er weer ingestonken. In die stomme roddels en geruchten. Terwijl ik aan den lijve zo goed weet hoe ridicuul die zijn. Zeker in dit digitale tijdperk waarin men anoniem het laagste weet te etaleren wat onze menselijkheid in huis heeft. Dat zie je trouwens ook goed op Schiphol. Dat doorgangsoord waar men zich onbespied waant en derhalve enorm veel rotzooi en lawaai durft te produceren. Op zo’n toilet met zo’n schoonmaakster moest ik er net nog bijna van huilen. Airport. Luchthaven. Poort naar de hemel. Waarom zou je daar niet om moeten lachen in plaats van huilen? Maar ik ben een muurbloempje. Op de digitale poort naar de wereld staat dat ik ergens naakt ben op te vragen. Als je maar betaalt. Veel mensen geloven dat. Ja, ik weet hoe het werkt en toch ben ik er weer ingetrapt. De man tegenover mij kijkt als een kind. Ineens herinner ik me de spreuk van de dag, die ik vanochtend zo grommerig voorbij ben gelopen. Ik had even geen zin in die tegeltjeswijsheid, die in opengeslagen boekvorm op mijn vleugeltje ligt.
Deze was van Tenzin Gyatso, de veertiende, huidige Dalai Lama:
‘Menselijke warmte ontsluit het hart. Je zult heel eenvoudig merken dat alle mensen zijn zoals jij.’
Die twee zinnen zullen mijn zondag en mijn wangen kleuren.