Korte metten
Momenteel grossiert een spirituele firma in pakkende one-liners. Ze vragen je mooie wijsheden aan te leveren.
Een beetje gouden uitspraak brengt 25 euro in je laadje. Die wijsheid wordt dan gedistribueerd op radio en tijdschrift.
Maar ik ben niet geheel door de ballotagecommissie gekomen omdat mijn inzichten veelal te kort blijken. Volgens mij ben ik het verkeersbordtype. Ik veer al enorm van de autostoel bij het bord:
‘Ga terug!’
Daar kan ik spiritueel gezien minstens een kostelijke dag op teren.
‘Situatie gewijzigd’, ook zo’n verrukkelijke verkeersaanduiding.
Net zag ik weer zo’n weergaloze wegwijzer:
‘Bedankt voor uw begrip’.
Ik wil er een T-shirt van met opdruk op m’n achterkant. Zo mooi als je voorbij bent gegaan. Bedankt voor uw begrip. Pff, wat een diepzinnigheid.
Maar ach, de spirituele ballotagecommissie heeft slechts 1 van m’n korte spreukerettes zwaar genoeg bevonden: ‘Het inzicht van vandaag kan de gevangenis van morgen zijn.’
De jury kon geen enkele diepzinnigheid bespeuren in bijvoorbeeld :
‘Anderen zijn belangrijker dan jij, want daar zijn er meer van’.
Ik snap dat ook wel.
Als ik het zelf maar leuk heb bij de korte boodschap.
Zo werd ik gister tijdens ons WK diep geraakt door onze verslaggever toen hij langs zijn neus weg het aantal fans op de tribune meldde: ‘ Een kleine 70.000 man’.
Dat is het aantal Vermoedenkijkers op een te hete zondagmorgen. Tikje jammer en helaas.
Maar nu tijdens ons voetbal keek ik de tribunes af en begreep ineens de omvang van dat abstracte aantal kijkers. Wow!! Je zou ze maar op de koffie krijgen!
Een kleine 70.000 man.
One-liners. Die onthoud ik het beste.
Zo hoor ik nog de zingende stem van mijn moeder toen ik heel klein was.
’Alle leuke jongens willen vrijen, maar ’t stadhuis is er niet bij.’
Steevast zong ze die zin buitengewoon stout, zodat die jongens in mijn kleuterhoofd groot gelijk kregen. Inmiddels weet ik door Youtube dat mijn moeder exact de jolige stem van zangeres Gonnie Baars nadeed.
Oneliners, voor mij zijn ze goud waard.
Neem die andere gezongen zin van m’n moeder die ik nooit thuis brengen kon, maar die ik al decennia lang als een smartelijk gebed voelde aanrollen : ‘Amsterdam huilt waar het eens heeft gelachen’.
Zo mooi om via internet eindelijk te kunnen horen wat ik toen vermoedde.
One-liners. Heilige teksten blijken het.
