Lekker
‘Wanneer ga je ook alweer naar die lekkere wijven?’
Nou zeg, hier dient corrigerend opgetreden te worden.
‘Het zijn heilige vrouwen, schat. Femina Sancta.’
Er klinkt een holle lach.
‘Haha, die kunstenaar kan er wel zoveel bij beweren en bedenken. Maar het zijn gewoon lekkere wijven. Weet jij eigenlijk wel hoe vaak religie in schrift en beeld door de eeuwen heen slechts een cover-upje was voor pornografie?’
Vast lekker vaak. Neem nu het in de 21e eeuw voor Christus teruggevonden werk dat op kleitabletten is vereeuwigd: Bepaald stomend te noemen. Het Gilgamesj-epos. En zo kunnen we wel doorgaan natuurlijk.
‘Wil je soms mee naar die tentoonstelling?’
Ik vraag het maar.
‘Soms wel’, antwoord hij lekker melig.
Samen lekkere wijven kijken. Misschien wordt hij er wel religieus van.
Alle beetjes helpen en het doel heiligt de middelen.
‘Nee, ga jij maar lekker alleen. Afgelopen zondag ben ik al helemaal tevreden en verzadigd geraakt. Dank daarvoor.’
Ja, dat was me de rustdag wel. Eerst kreeg ik een boeddhistische dienst van mijn zo geliefde Rinpoche die mij steeds meer van Jezus doet begrijpen. Toen kwam mijn ongelovige me halen voor een wandeling, maar trok me drie panden verder nieuwsgierig spontaan het ‘Afrikahuis’ in.
Wij bleken de enige blanken en kwamen terecht in een engelstalige uitbundige dienst, waar de christelijke boodschap exotisch dicht bij die van het boeddhistische uurtje geleden bleek te komen.
Ja, ik begrijp wel dat dat hem nog duizelt. Zelf trip ik op alle dwarsverbanden die ik zie, maar dat ga ik hem lekker niet aan z’n neus hangen. Zo ben ik gisteravond voor de derde keer naar de Finkersshow geweest en was alweer tot tranen geroerd.
‘Mooi zo’, zei de superstar na afloop innig tevreden en twents. Sja, over erediensten gesproken.
Devotie en overgave, waar zie ik het niet?
Ook mijn vuilnisman beoefent het. Ben ik gek aan het worden?
Nou ja, lekker belangrijk. Ik vind het zelf wel een lekker gevoel.
Ik staar naar de foto van Maria Magdalena.
Dit is een van de kunstwerken van de tentoonstelling die ik mag openen.
Een vrouw in vele gedaanten. Als je goed kijkt, zie je dat er slechts 1 model gebruikt is. Ze is een naakte zondares, een non, een aarzelende moeder, de dienares van Jezus. Wat niet al.
Lekker veel tegelijk. Ze lijkt op mij. Ja, laat mij die tentoonstelling maar lekker openen.
‘Als ik heel erg m’n best doe, krijg ik een afdruk van deze Magdalena ingelijst mee. Komt ze boven ons bed.’ Hij zucht: ‘Nog meer religieuze meuk in dit huis?’ Ja maar…’Je vond het toch een lekker wijf?’ O ja. ‘Dat is waar’. Zo. lekker puh.
