Met de ‘losse wagen’ haalt hij me van het station. Een Plymouth zonder dak uit 1949. Als ik instap, ben ik onmiddellijk uit de wereld. Geen idee meer van tijd en plaats. Het landschap is zo hemels mooi, dat moet wel ver over de grens zijn. Maar het is gewoon Nederland. We gaan langs alle Mariakapelletjes en komen uiteindelijk bij hem. Bij zijn officieel gewijde kapel onder in zijn huis. Bij de oeroude waterbron waarop het hele huishouden draait. Zacht water van tienduizend jaar geleden, want zou voor de Heere iets te wonderlijk zijn?
Op het dak prijkt een kerkklok. Die roept dagelijks om twaalf uur op tot inkeer.
Maar vanuit het bad kan hij hem ook met de hand bedienen. Dan zeggen de buren tegen zijn vrouw in de tuin:’ Och, Herman wil een pilsje!’.
In de tuin knielt een enorm zandstenen beeld van Jezus in Getshemane. Ik kniel bij hem neer. Beetje raar gezicht misschien, maar als devotie gepaard gaat met zachte lichtvoetigheid, dan blijf ik niet meer overeind. Nooit meer.
Hij zegt: ‘ Je bent al net zo gek als ik. Als mijn vader vroeger tegen mij zei dat ik niet spoorde, dan antwoordde ik: Nee, dan Jezus, die was zeker lekker normaal. Die is voor galg en rad opgegroeid.’
Hij kijkt hoofdschuddend teder op Jezus neer en zegt dan zacht: ‘En je kon nog zo goed leren….’