Luisteren
Hihi, leuke cartoon van Sigmund!
Aandacht, het is een vak. Een mooi vak.
Leeg luisteren, zonder vooraf bedachte standpunten of inzichten over de ander. Groter vreugde ken ik niet.
Maar soms doet het pijn. Als blijkt dat juist de aangehoorde, de geïnterviewde in het geheel niet met aandacht vertelt. De sacrale ruimte van de nabijheid wordt dan ontheiligd door onachtzaamheid en loze woordenstromen. Steeds vaker moet ik de neiging onderdrukken om dat tijdens het interviewen te benoemen.
Zo niet hedenochtend. Tegenover me zit een ouwe rot in het vak. Een man die zijn hele lange leven gewijd heeft aan het horen en helpen van mensen.
Ik mag hem ondervragen.
Hij vertelt over een jonge cliënt in zijn praktijk. Een jongen met psychoses. Daar is die knaap nu van verlost en heeft zijn medicijnen weggegooid.
‘Hoe komt dat?’ , vraag ik.
-Omdat ik de mens in hem aansprak en niet zijn psychoses, antwoordt de ouwe rot.
Wat mooi is dat. Die jongen heeft de daverend onvergetelijke levensboodschap meegekregen dat hij welkom is. Hoe dan ook.
De ouwe rot heeft met zijn warme welkom de jongen de gelegenheid gegeven om zichzelf ook niet vast te pinnen op zijn eigen daden, spinsels, aannames en identificaties. Of zichzelf gevangen te houden met verhalen over zijn verleden.
Zo werd hij uitgenodigd om zijn eigen kwellende demonen van harte te ontvangen als niet vaste vanzelfsprekende onderdelen van hem zelf, ze in het gezicht te zien en ze een naam en plaats te geven.
De ouwe rot in het vak vertelt dat de jongen verschrikkelijke angsten had.
Daarom gaf hij hem de opdracht om zijn eigen gezicht aan te raken en telkens deze mantra te herhalen: ‘Ik ben een goed mens.’
Plotseling begon de jongen zo onbedaarlijk te huilen, dat de tranen niet alleen uit zijn ogen liepen, maar ook uit zijn neus.
Wat een ontroerend voorbeeld van hoe oprechte aandacht leiden kan tot overgvave.
‘Zou angst bevroren verdriet zijn?’ valt me plots in.
-Ja, zegt de ouwe rot.
En bij de jongen smolt de angst als een wild stromende rivier. Op weg naar zachtheid.
Naar liefde.
3 reacties op
Wat een prachtige, ontroerende schrijverette.
Zó hoopgevend te zien wat er met een mens kan gebeuren, wanneer hij/zij tegemoet getreden wordt door iemand die de open ruimte in het eigen hart gevonden heeft.
Moet nu denken aan dat prachtige beeld van die lieve Maria met haar open handen, om te mogen geven en te ontvangen.
Dat het mag blijven stromen……de liefde!
Beste Annemiek,
Niet nav deze schrijverette.
Ik heb net Rachab gelezen, en wilde enkel even laten weten dat ik het een magistraal boek vind.
Met vriendelijke groet, Pieter-Jan
Wat een prachtig verhaal.
Dankjewel voor het delen.
Ik zag recentelijk voor het eerst je programma, en was toen ook geroerd door de puurheid en oprechte menselijkheid waarmee je contact maakt met de geïnterviewde. Echt luistert. En interesse toont uit passie en liefde. Een zeldzaamheid op de hedendaagse tv.
Een heel groot … dankjewel!
Namasté.