Meedogenloos

In deze afgelopen week konden we bij de EO zien hoe het met het vrijgemaakt gereformeerde zendelingenechtpaar was dat zo lang zending had bedreven bij de Papoea’s. Na jaren keerden ze nu terug naar dat exotische werkveld. Met een EO-camera. Voor de zekerheid heb ik ook net de herhaling van dat programma bekeken. Ik wist namelijk niet of ik het allemaal wel goed gehoord en gezien had, zo vertel ik mijn eetdate die theoloog is en over een en ander dus heeft doorgeleerd.
Twee jonge gedesillusioneerde mensen. Ongelukkig, hard, verongelijkt geworden. En arrogant gebleven. Hoe is dat mogelijk? Vanwege hun goddelijke missie van weleer?
Twee mensen die alsnog hun gelijk bij de Papoea’s willen halen. Nu dus met die camera erbij.
Wat een verschrikking. Ze bezoeken ook het grafje van hun verdronken kindje dat daar ligt. En daar vindt ook het dieptepunt van de documentaire plaats. Met die ene opmerking, die alle andere voorafgaande en ook al zo verschrikkelijk doffe mededelingen in een klap onschuldig maakt:
‘Als Jezus straks terugkomt en ons kindje uit de dood opstaat, zal het helemaal alleen zijn tussen de Papoea’s.’
Wat een afschuwelijke levensvisie. Afschuwelijk, afschuwelijk.
‘Heb je dan helemaal geen mededogen?’, vraagt mijn tafelgenoot belangstellend, die het niet gezien heeft.
Razendsnel scan ik mijn hart. En tot mijn letterlijk stomme verbazing is het eenduidige antwoord:
Nee.
In de verste verten welt er geen erbarmen in me op.
Alleen een enorme opluchting: Wat een zegen dat ik geen zendelingsvrouw ben geworden. Dat ik niet zo’n snoeiharde stem heb, niet zo’n verongelijkte blik. Dat ik niet zo’n man heb. Dat ik niet denk dat mijn kindje eenzaam zijn zal tussen de mensen met wie ik zo lang heb geleefd.
Maar dat is niet zo mooi mevrouwtje Schrijver….dat je alleen maar opluchting voelt in plaats van mededogen, vermaant de vrijgemaakt gereformeerde God mij zo vertrouwd.
Ik weet het. Het lijkt nergens op. Dat moet anders kunnen. Ik zal mij gaan verplaatsen. Dat beloof ik U.
Erbarm U over hen. Over ons.