Meisje Loos

Er zijn tien nieuwe woorden opgedoken in het jaar 2009. Stuk voor stuk gevalletjes Niksmeeraandoen en Zanderover, maar aan mij is niets gevraagd.
De rest van de Nederlanders mocht uit deze tien Het Woord van Dit Afgelopen Jaar kiezen en kwam vandaag na een moordende strijd tot zijn wijze besluit. Hier komen eerst de tien finalisten. Even op de tong laten marineren en dan zelf een winnaar kiezen, alvorens door te lezen:
1 Hypotheekleed, 2 zeilmeisje, 3 Mexicaanse griep, 4 griepcommissaris, 5 oeps-gebied, 6 ontvrienden, 7 recessionista, 8 spuugkit, 9 tomtomburger en 10 twitterazzo.
Pffff, ik blij dat ik niet in de jury zat, want ik drijf meteen af.
Naar Indonesie wel te verstaan. Daar zijn alle nare woorden Nederlands. Heel gek. Op de meest onverwachte, exotische plaatsen hangen bordjes met: ‘Verboden toegang’ en ‘Belastinginspecteur’. Dat hebben we toch maar mooi voor mekaar gekregen daar in dat verre oosten.
En deze ongezellige woorden van 2009 kunnen we ook linea recta als trotse exportproducten de wereld inzenden. Behalve het zeilmeisje dan, want dat moest juist thuis blijven. Toevallig wel het enige gezellige woord in dit rijtje. Maar ja, hier is al jaren een meisje loos, dus het blijft een kloppend Hollands groepje, deze nieuw opgedoken woorden: Een buitengewoon ongezellige meerderheid die de dienst uit maakt, maar gelukkig is er eentje loos. Alleen die heeft niet gewonnen.
Want…het winnende woord voor 2009 is..tataaaa!!: Ontvrienden.
Dat moet ook wel als je ze in bulk hebt aangeschaft. Serieus, om niet als een totale nerd over te komen op bijvoorbeeld Facebook, kun je 500 ‘vrienden’ tegelijk kopen. Logisch dat je daar weer eens vanaf wilt. Afijn, daar slaat dus het woord ontvrienden op.
Ik ben ook behoorlijk ontvriend dit jaar, want met het verlaten van Facebook en LinkdIn heb ik echt geen enkele digitale vriend meer over.
Maar in de echte wereld van 2009 kan het ook verkeren. In den vleze heb ik me wat vriendschap betreft dit jaar een keer ongelofelijk vergist en een andere keer buitengewoon verrijkt.
Maar goed, het woord ontvrienden slaat dus op het dumpen van je digitale maatjes.
Ik krijg enorme trek in een ontdigitaald decemberconcertbezoek aan een Winterreise van Schubert. In een of ander romantisch zaaltje. Die weergaloze liederencyclus van Schubert over een man met een gebroken hart die z’n liefje verliest en aan het zwerven slaat. Ontvriend wordt hij steeds zonderlinger. Op zijn eenzame tocht komt hij een kraai tegen en vraagt dit dier om zijn vriendschap. Dat zinnetje neurie ik al sinds m’n veertiende.
Dus iedere keer als mijn man zag dat ik naar een kraai staarde, zong hij steevast: ‘Kraehe, wunderliches tier..willst mich nicht verlassen?’
Heerlijk om zo gekend te worden, maar ook wij tweeen hebben ons ontvriend. Dus vanaf nu zing ik luidkeels in m’n eentje als ik een kraai ontwaar. Als de steeds zonderlinger wordende hoofdpersoon van Schubert zelf maakt het me eigenlijk geen bal meer uit dat een zingende vrouw in haar eentje meer afschuw wekt dan met een man aan haar zijde.
Op naar een concertgebouwtje in de Jordaan in gebloemde kaplaarzen, zitschoenen in de tas.
Ach, halt, kijk daar in de sneeuw, daar zit zo’n krasse kraaivriend.
Ik neem aan dat hij Nederlands verstaat, hoewel ik de tien nieuwe woorden nog even achterwege laat en probeer zachtjes:
‘Kraaitje, laat me eindlijk zien: trouw tot in je grafje.’
En warempel, hij gooit z’n vlerkje naar me uit en krast:
‘Ik wil mij gaan bevrienden.’
We knerpen samen verder door de sneeuw en hummen tezaam: ‘ Waar was nou dat meisje Loos?’