Mijn indiaan
Zijn vliegtuig wacht. Hij zegt dat hij het eigenlijk niet wilde vertellen, maar hij is bij een mannelijke heks geweest. Die heeft mijn ‘kaarten getrokken’ en sprak aldus:
‘Die vrouw heeft heel wat achter de rug, maar ze is ongeschonden en sterk. Jullie delen een grote liefde en hebben een zeer sterke spirituele band. Maar ze zal altijd bij haar man blijven.’
Pffff. We lachen. Maar ik zie zijn ogen.
Inchecktijd. Hij weet waar mijn weerloosheid huist en moet afscheid nemen van die muurloze binnenplaats. Zijn stem is zacht en zwaar:
‘Before you know what kindness really is, you must lose things. Feel the future dissolve in a moment like salt in a weakened broth. What you held in your hand, what you counted and carefully saved, all this must go so you know how desolate the landscape can be between the regions of kindness.
How you ride and ride thinking the bus will never stop,
the passengers eating maize and chicken will stare out the window forever.
Before you learn the tender gravity of kindness,
you must travel where the Indian in a white poncho lies dead by the side of the road.
You must see how this could be you, how he too was someone who journeyed through the night with plans and the simple breath that kept him alive.
Before you know kindness as the deepest thing inside, you must know sorrow as the other deepest thing. You must wake up with sorrow.
You must speak to it till your voice catches the thread of all sorrows and you see the size of the cloth.
Then it is only kindness that makes sense anymore,
only kindness that ties your shoes and sends you out into the day to mail letters and purchase bread, only kindness that raises its head from the crowd of the world to say it is I you have been looking for, and then goes with you every where like a shadow or a friend.
