Mooi
‘Marion Bloem heb ik altijd de mooiste vrouw van ons land gevonden’, zegt de man des huizes op deze wondermooie zondagochtend.
Ja zeg, wat een ongelofelijke schoonheid toch inderdaad. Ik kijk over zijn schouder mee in het blad dat hij leest. Daar staat ze. Midden vijftig en ieder jaar stralender.
Een uitzonderlijk Indisch meisje. Hoewel? Uitzonderlijk? De andere collectief aanbeden schoonheden in dit land zijn ook Indisch. De zusjes Schuurman. Katja en Birgit. En wie kan de zusjes Monique en Suzanne Klemann over het hoofd zien die samen de band Lois Lane vormen? Dat kan toch geen toeval zijn….Indische meisjes…mooi…waar doet me dat toch aan denken?
Aha! Ineens weet ik het weer. Lang geleden mocht ik Poncke Princen in Jakarta bezoeken voor de radiodokumentaire ‘ De consequentie van een keuze’.
Een toen al heel broze oude man die ik letterlijk op bed moest leggen. Zijn moed raakte mij zo dat veteranen mij dat later bepaald niet in dank afnamen. Dat waren trouwens ook al heel broze oude mannen. Maar Poncke was ook schalks. De veteranen wat minder. Poncke zei: ‘ De mooiste meisjes zijn Indonesische jongetjes.’
Dat was zo. De Javaanse jongetjes die voor zijn huis op straat speelden waren zo mogelijk nog verwarrender dan de meisjes.
Ik kijk naar buiten. Wat een heerlijke herfst toch. Die opgloeiende bladeren aan mijn grachtboom, het lijkt Marion Bloem wel. Rijp en juichend. Dan gaat de buitendeur naast mij open. Nou ja zeg, Wat een toeval.
Mijn buurmeisje! Ze is een jaar of zeventien en oogverblindend. Haar moeder is Indisch en haar vader Hollands. En ineens begrijp ik het! Onze nationale schoonheden zijn dubbelbloeden. Ja, even hoor…het woord halfbloed is natuurlijk volkomen absurd en bezijden de waarheid. Weg met dat woord.
Want dubbelbloeden zijn dubbelop en beeldschoon. Twee keer zo mooi en koninklijk. Zij vormen het levende bewijs dat we de grenzen over moeten. Zij zijn onze gracieus bewegende monumenten.
Dit wordt een prachtige zondag. Ik voel het aan mijn bloed.
