Mosterd

De ravage is te dol voor woorden. Sprakeloos wordt een mens ervan. Voor de tweede keer komen we in alle vroegte aan in het voormalige kantoor van de Volkskrant. Sinds die schrale krant is verhuisd, is het pand een krakershol geworden of zoiets. Er moet overweldigende inspanning geleverd zijn om een zakenflat in zo’n korte tijd zo te ontregelen, te strippen en aan te randen. In de lift is geen plekje meer onbeschadigd.
Op de hoogste verdieping huist nu een ‘restaurant’. In de vroegte ligt die uitspanning er uitgeput en verslagen bij. Alsof er stierengevechten of andere bloedbaden hebben plaatsgevonden. Het meubilair is verdwenen. Overal ligt glas. In zo’n geval schijnt er sprake te zijn geweest van een feest. Wij banen ons een weg door de overblijfselen van de hippe inrichting. Wij worden geacht te filmen op het dak van het pand. Daar is make-up, geluid en camera voor nodig, dus iedereen sjouwt zich suf. Kosten noch moeiten voor de betovering. De gang naar het dak is pas echt een uitdaging. Stijl omhoog een ladder op. Bepakt en bezakt. Allemaal hartstikke leuk trouwens, want met altijd fijne mensen. Groter blijdschap ken ik niet dan te werken met de immer opgewekten. Terwijl zij, de cameramannen, geluidsjongens en make-up-meisjes van de ene waanzinnige klus of reis in de andere vallen.
En ook de wat wazig kijkende aanveger van het voormalig Volkskrantpand doet net alsof het z’n eerste rotzooi betreft. Het duurt even voordat er koffie komt. Maar dat mag de verhalen van de allesfilmers niet drukken. Die komen los. Over schijn en wezen. Over voor en achter het doek, als de betovering is verbroken. Over hoe sjieke bordelen er bij daglicht bij liggen. Brandgaten in vaal tapijt. Stomme nare bedjes. Dat je daar je goeie geld naar toe brengt, och och, de visagiste hoofdschudt. De ploeg has seen everything. Everywhere. We klauteren het dak op. Het daglicht is meedogenloos. Of er nog een poedertje op de presentatette kan. Terwijl de visagiste opgewekt m’n wangen met haar kwastje beveegt, wordt beneden ons in dezelfde stemming de vieze restaurantvloer beroerd. Iedereen handelt hier vol betovering. Toch zijn wij mosterd na de maaltijd in dit voormalig huis van een nimmer toverachtige krant.