Mystiekem

Hij heeft een ode geschreven aan zijn stille Geliefde. Een moderne devotie. Het is een verborgen verhaal en toch is het onlangs verschenen. En daarom zit hij tegenover me in het lieve kerkje van het Vermoeden.
We zijn bezig persoonlijk te worden. Zie de mens. Soms op zijn begrijpelijke hoede, maar meer toch niet. Dat verrast me. Tijdens zijn politieke loopbaan moest de Geliefde echt verborgen blijven. Vaak, in tijden van nood, trok hij zich terug in zijn torenkamertje en keek hij roerloos naar het kruis dat boven zijn bureau hing. Vanwaar zal mijn hulp komen? Het verbergen van de Geliefde is een genot op zich. Haar in doeken wikkelen, opdat Zij onzichtbaar is voor de ogen van spotters. Op mijn netvlies verschijnt een klein popje dat ik vroeger zorgvuldig verstopte en dat altijd bij me was.
Inmiddels kan hij zich veroorloven om de Geliefde aan de wereld te tonen. Aan de scheidingswetten van kerk en staat hoeft hij zich niet langer te onderwerpen. Ook zijn liefde voor de natuur misstaat deze ouder wordende man niet langer meer. Het handvest van moeder aarde draagt hij liefdevol voor zich uit. Nee, het is niet zo dat hij plots van econoom ecoloog is geworden. Het besef dat we rentmeesters zijn en dat alle wezens en levensvormen volkomen van elkaar afhankelijk zijn, ook dat draagt hij zijn hele leven al deemoedig met zich mee. God en de aarde. Twee stille Geliefden waren het gedurende die machtige jaren, waarin het bederf voortdurend op de loer lag. Want macht…sja macht, wat dat niet met een mens doet…en met anderen…Hij schudt zijn hoofd.
Die weemoedigheid weer die in de levensavond komt en die niemand kan verklaren.
We lopen naar buiten. Dat hoort bij het programma. Is het de wind? Hoorde ik het goed? Wat zei hij nu zojuist, heel zacht, heel vlug? Ik kijk opzij. Hij lacht. Het is alweer voorbij. Misschien heb ik me het verbeeld, misschien zei hij het echt. Mystiekem is spannend. Heel spannend.