Na het vinden

Gisteren is er een baby’tje gevonden in de prullenmand van een vliegtuigtoilet.
Het is een jongetje. Het bloed van zijn moeder zat nog op zijn lijfje.
Hij was niet gewikkeld in doeken, maar in tissues.
Hij leeft en is gezond.
Is dat goed of slecht nieuws?
Als hij horen zal waar zijn eerste wiegje stond, hoe zal hem dit leven vergaan?
Wat gebeurt er met een mens die niet in liefde is ontvangen, maar in het vuilnis van een vliegtuigtoilet?
En is zijn moeder beter af dan hij?
In welke staat is een vrouw die in het luchtruim van een zoon bevalt en hem blijkbaar in paniek moet dumpen en ontkennen? En daarna moet pretenderen opgelucht van het toilet terug te keren.
Naar wie van deze twee mensen gaat ons mededogen uit?
Het gedicht ‘Na het vinden’ van Hein Stufkens lijkt te zijn geschreven voor zowel deze moeder als haar baby’tje:

Ik heb mij weggegooid
en leeg gegeven.
Ik zwerf berooid
door niemands leven.

Maar als ik ooit
mijzelf weer vind,
spreek dan een woord
dat pijn ontbindt,

zeg zacht:
je mag er zijn, mijn kind.

(n.a.v. Mattheus 8:8: Spreek slechts een woord en mijn ziel zal genezen.)

In haar dagboek ‘De dood heeft mij een aanzoek gedaan’, beschrijft Kristien Hemmerechts een avond in Rotterdam, waar zij en ik elkander troffen.
We mochten elkaar onmiddellijk, dat stond buiten kijf.
Maar als door de bliksem getroffen reageerde zij op mijn verhaal.
En in diezelfde stemming heeft ze die ontmoeting vereeuwigd.
Tijdens die avond, voor een zaal, mijmerde ik hardop dat als we een man een hond zien trappen, we misschien kunnen leren om niet alleen mededogen te voelen voor dat dier, maar meer nog voor zijn baas.
Hemmerechts werd een beetje boos van deze ambitie en omdat ik haar zo leuk vind, ben ik gaan twijfelen aan de zin en oprechtheid van mijn streven.
Maar nu met dit baby’tje en zijn moeder rest ons toch niets anders dan ze allebei tegelijk te adopteren?
Wie van ons gaat ook haar in doeken wikkelen?