Na pasen

Treuren over vroeger of hopen op later: Gelukkig wordt een mens er zelden van.
Doorleven en als het kan genieten van wat zich nu aandient, dat is andere koek.
Maar laat het nu maar even bij doorleven. 
Er is een geluidsman gesneuveld. 
Hij is maar 34 jaar geworden. 
Collega’s zijn bedrukt en vol van hem. 
We horen de hele dag onze verhalen over hem aan. 
Maar eigenlijk moeten we werken. 
We roeien de plas op, voelen een vijfentachtigjarige wijze man aan de tand. Vervolgens een televisiediva die tegelijkertijd ontroert en doet schaterlachen. Tussendoor belt de sprookjesfiguur uit mijn jeugd op: Enkidu, beschreven in Rachab.
Een begenadigd muzikant en onverbeterlijke zigeuner. Hij wil even langskomen.
Dus na al die jaren aanschouw ik ineens mijn jeugdfascinatie. Een man die niet erg van praten houdt, maar wel van gebaren. Van sfeer proeven, zijn kraag opzetten en weer verdwijnen. Vandaag komt hij zo goed van pas. Omdat we met z’n allen treuren. Tegelijk verheug ik me in deze woordeloze man. Hij brengt geen heilige tekst. 
Slechts zijn gebaren. Vandaag is niet goed te ontwarren of hij muzikale of hulpeloze gestes maakt. 
Dat maakt niks uit. Hij is er met al zijn kracht en heel zijn hart en al dat verstand. Jezus’ interpretatie van de wet.
Ach, dat is wat we het hardste nodig hebben. Nabijheid. Omgecompliceerd. Hier. Nu. 
Vandaag in de vorm van een bonkige boerige muzikant. 
Of is toch letterlijk waar? Is Hij waarlijk opgestaan en kijkt Hij mij nu zo indringend aan dat Hij even zijn zonnebril nodig heeft?
Wat een verlegen Jochie is het dan. Ach, kijk….Hij wandelt alweer weg. Rabboeni! Tot de volgende keer.