Er verschijnen smsjes die melden dat in De Wereld Draait Door een frutje Vermoeden zit, waarin Dries van Agt vertelt hoe hij als katholiek jongetje de protestantse buurjongens afroste.
Een totaal uit z’n verband geknipt fragment. Lachen geblazen.
Aha, zo gaan ze daar dus te werk. Je knipt wat stuk en plakt wat aan elkaar. Een chirurgisch medium, zo mag je dat televisiemaken wel noemen.
Maar och. Als we met z’n allen geen chirurgen waren, zouden we gek worden. We knippen en plakken de hele dag. In ons hoofd, in onze verhalen, agenda, herinnering en waarneming.
Vandaag de laatste hand gelegd aan de correctie van “Ik geloof het wel”. Een boek dat ik in briefvorm mocht schrijven met Hein Stufkens over de houdbaarheid van het christendom. Het kan zijn dat de titel nog verandert. Net zoals sommige van mijn standpunten al van kleur zijn verschoten. En dan heb ik het nog niet eens over de schaar en het plaksel waarmee de van huis uit katholieke medeschrijver en mijn protestantse pen de kerk van eeuwen her beschrijven.
Verhalenvertellers met schaar en lijmpot, dat zijn we allemaal. Ook als er niemand in de buurt is, papagaaien we door in ons hoofd en zijn we onze eigen corrector bovendien.
Misschien is dat de reden dat ik bij tijd en wijle mijn oor graag te luisteren leg. Omdat de beker van sommige verhalenverzinners zo overloopt, dat er toch iets opgevangen moet worden. Anders verdrinken we voortijdig.
Er verschijnt iemand ongevraagd aan mijn tafeltje. In ’t voorportaal van het schattige bioscoopje om de hoek, waar ik de film ‘A single man’ wil gaan zien.
Hij heeft een motorpak aan en een biertje in z’n hand. Een mooie man met een beschaafd accent en een rijke taal. Hij wil iets vertellen, dat is meteen duidelijk.
Hoe langer ik luister, hoe eenzamer en kaler zijn verhaal wordt. Schil na schil valt. Een totale vreemde die op een heel kalme manier iets huiveringwekkends laat zien. Zonder montage, schaar of plaksel lijkt hij een kant van ons allen te tonen die we meestal bedekt houden. Of zegt hij maar wat en herhaalt hij een verhaal dat hij al decennia lang van buiten kent?
Ooit hoop ik zijn hartenkreet te verwerken in een verhaal. Alweer een verhaal. Maar wat kunnen we anders? We nemen afscheid, de desolate motorman en ik.
Ik ga de donkere bioscoopzaal binnen. Om in het verhaal te kruipen van de bekroonde acteur die nu een homoseksuele man speelt, terwijl hij groot geworden is als vrouwenverleider. Het liefst gekostumeerd.
Weer een mooie film. Maar toch. Kunnen we elkaar echt alleen met verhalen bereiken of bestaat er ook een naakte waarheid? Mag ik ooit de naakte waarheid?