Naakt

Een beetje vreemd om in de lijdenstijd een programma over Pasen in te spreken, maar zo gaat het nu eenmaal bij televisie. Deze uitzending van Lux wordt zondagavond laat uitgezonden.
Beetje vreemd ook dat ik bij zo’n paaspogramma de tranen uit m’n stem moet wegslikken. Terwijl het toch heel duidelijk over opstanding gaat.
Maar toch, die Maria die haar rabboeni, haar meester niet kan vinden. En dan zijn stem ineens.
En dat hartverscheurende nummer wat onder de mooie beelden is gemonteerd: The crying light van Antony.
En die verschrikkelijk ontroerende opgestane Jezus in brons van kunstenares Erzsebet Baerveldt.
Zij exposeert momenteel in het Bijbels museum met de tentoonstelling Quadragesima & Resurrectio. Veertigdagentijd en Opstanding. 
Erzsebet is in de ban van de piëta. De dode Jezus in de armen van zijn moeder. 
Het ultieme beeld van erbarmen, van uiterste wanhoop. De naakte, kwetsbare mens. Op een video-installatie in het Bijbels museum zien wij Erzsebet met een levengrote, liggende figuur van klei. Minutenlang probeert zij dit lichaam tot leven te wekken, maar bij het stutten van het lijf breekt het uiteindelijk in tweeën. Hartverscheurend om te zien.
Wat een uitzending wordt dit.
En dan dat oudere echtpaar met hun boerderij. Zij willen graag op hun eigen erf begraven worden, wachtend op de jongste dag. Al deze ingrediënten zijn liefdevol gefilmd en gemonteerd door mijn vakkundige collega’s. Het is een eer om de commentaarstem te mogen zijn. 
De technicus hoort mijn hapering bij het inspreken. Hij snapt het denk ik wel. We kijken samen naar de zoekende Maria, naar de beduusde Jezus die uit het graf komt, naar het oude, vrome echtpaar op hun boerenerf. 
Dan gaat de telefoon. De technicus zet de band stil. Zijn mond zakt open. Hij staart naar het stilstaande beeld op het scherm.
Dan legt hij de hoorn neer en vertelt het ongelofelijke: Het echtpaar waar we nu naar zitten te kijken heeft vannacht hun boerderij verloren aan een dermate verwoestende brand dat zelfs de fundamenten van het kolossale pand zijn vernietigd. Aan de telefoon vroegen ze of ze alsjeblieft het gefilmde materiaal mogen hebben als herinnering.
Sprakeloos kijken we elkaar aan. Over kwetsbaarheid gesproken. En dit moet nota bene nog worden uitgezonden. Een boerderij die er nu niet meer is. Maar zo gaat het nu eenmaal bij televisie. Veertigdagentijd en opstanding. Het begint wat door elkaar en uit de hand te lopen.