Net als ik

Ha, een kakelvers seizoen ligt voor ons. En het Vermoeden bestaat 10 jaar. In deze turbulente tijden is dat een jubileumpje waard. Voor de feestelijke gelegenheid krijgt ook dit programma misschien wel een eenmalige glossy. Is een beetje mode. Mijn collega Martje verzamelt alvast wat gezellige mails en brieven voor de knotsgekke ingezondenbrievenpagina in die eenmalige glossy. Stikkend van de lach propt ze de zoveelste in haar verzamel-la, maar dit keer is ze me net niet te snel af. Ik lees in volstrekt willekeurige volgorde.
Dat het Vermoeden een heel mooi programma is, alleen jammer van de veel te gulzige grote mond van de interviewster. De mevrouw die het schrijft vertelt dat ze het programma om die reden vaak met dichte ogen ondergaat. Nu is dat niet zo gek, want mijn radiocollega’s hebben van de zomer nog een hele uitzending van het Vermoeden op de radio gezet. Van televisie radio maken. Als die trend doorzet, zouden we zo uit de zorgen, de kosten en de mails zijn.
Ja, dat scheelt vast ergernis bij de kijker, omdat die dan veranderd is in luisteraar. Want een andere mevrouw gruwt van het fladderende rokje in de leader van ons programma. Zij ziet direct verband tussen dat opklokkende jurkje en de afzakkende moraal in dit land.
Dan lees ik een handgeschreven brief van een wetenschapper in ruste die in zijn omgeving wat onderzoek heeft gedaan en tot de volgende conclusie is gekomen: veel (rijpere) heren zien iedere avond met spanning uit naar de late Nachtzoen en naar mijn bijbehorende ‘bemoedigende contouren’. En wat doen rijpere heren als ze moeten wachten?: wijn en whisky drinken. Derhalve ben ik de oorzaak van drankmisbruik onder die heel specifieke bevolkingsgroep.
Teveel eer natuurlijk. Hoewel ook de Nachtzoen als radioprogramma overeind zou blijven. Weg met de bemoedigende contouren die in het aardedonker van de nachtzoenstudio toch al flink wegvallen. Maar laat ik niemand van de Ikondirectie op ideeën brengen.
Ooit heb ik een spirituele oefening geleerd: zodra je wat lelijks van een ander vindt of zegt, moet je er meteen achteraan denken : ‘Net als ik.’ Dus stel, je denkt: ‘wat een naarling!’, meteen overschakelen op: ‘net als ik!’. Is hartstikke leerzaam.
Alleen werkt die truc in dit geval niet. Want nu fungeer ik juist als spiegel en projectiescherm. Mijn broers zouden zeggen: ‘als je daar niet tegen kan, moet je met dat baantje stoppen.’ En zo is het natuurlijk ook.
Maar hoe krijgen we nu toch die glossy vol?
Martje weet raad: ‘we doen zo’n make-over-pagina. Dan word jij de eerste Nederlander die d’r lippen laat verkleinen!’
Van de lach rolt ze van haar bureaustol. Zij wel.
Net als ik.