Niemand mag slapen

Bij woede niet werken. Mij lukt dat in ieder geval niet.
Het hysterische geweld waarmee die Somaliers zijn ingerekend doet sterk denken aan de idiotie waarmee NCRV-presentator Keith Bakker voortijdig aan de schandpaal is genageld. En hoe hij toen letterlijk onmiddellijk uit het raam gegooid is door zijn christelijke werkgever.
Ik ken de mens niet, zou Petrus zeggen.
Ik ruik een televisieformat, want ‘Op zoek naar Joseph’ kan natuurlijk veel actueler.
‘Wie is de Petrus?’ moet in dit klimaat toch nog hogere ogen weten te gooien.
Als zo vaak betreur ik het feit dat mijn woede, verlangen, liefdesverdriet en opperste vreugde zich geen weg naar buiten banen mag door een gouden strot. Er zit een zangeres in mij, alleen jammer dat ik niet zingen kan.
En omdat er door woede momenteel niet goed te werken valt, troost ik me maar vast met mijn lijstje lievelingsmuziek voor het radio4programma ‘Een goede morgen met…’, waarin de wekelijks wisselende gast een ganse vrolijke zaterdagochtendlang z’n biografie langs muzikale piketpaaltjes leggen zal.
En binnenkort ben ik die gelukkige. Jeppiedepeppie!
Met een beetje mazzel mag ik dat live komen doen. Dan kan niemand in je knippen of je de mond snoeren.
Tot eigen verrassing blijkt mijn muzikale lijstje veel meer zang te bevatten dan ik ooit voor mogelijk gehouden had. Bovendien hou ik tot m’n schande zeer veel van vol en hongerig en gul.
Dus misschien durf ik zelfs wel de laatste aria van Puccini te draaien.
De vertaalde titel luidt: ‘Niemand mag slapen’.
Nessun dorma.
Componist Puccini schreef daarover: ‘Denk maar aan een man die vaste grond onder zijn voeten heeft, maar die ieder uur en iedere dag voelt hoe die grond langzaam maar zeker onder zijn voeten verdwijnt alsof hij door een diepe afgrond verzwolgen zal worden’.
Nog voor hij deze opera Turandot kon afmaken, stierf Puccini aan kanker.
Pavarotti werd beroemd met deze aria.
Hij zong ‘m nog vlak voor zijn dood, in 2006, sterk vermagerd maar ongebroken.
Wat wil je ook met zo’n tekst:

Niemand mag slapen.
Zelfs jij, prinses,
in jouw koude kamer,
kijk naar de sterren,
die trillen van liefde
en hoop.
Maar wij moeten, helaas, sterven, sterven.
Mijn geheim is in mij verborgen.
Mijn naam, die niemand zal kennen:
Op jouw mond zal ik hem uitspreken.