Nieuwe aarde

Wat een weer hè. En wat een gekkigheid ineens.
Ja, ze hebben het wel altijd over die Bokito-vrouwen, maar die apen zijn ook geen lieverdjes hoor. Pure uitlokking is het. Er hoeft maar 1 streepje zon te door te breken, en het hek is van de Dam.
Waarom nemen we geen voorbeeld aan zulke apen van jongens?
Zoals ik twee maanden geleden het winterse opkrulgedrag van mijn kat heb geëvenaard, zo kan men nu natuurlijk ook de uitgelaten lenteapen volgen.
Met een nieuw geluid. En een oeroude echo.
Het eerste plaatje dat ik ooit opzette, stond in de kast bij mijn ouders en was een Sonate van Tartini. Open droge mond van het luisteren. En moet je nu eens horen wat er van geworden is, met de viool van Vanessa Mae en de avonturen van Harry P.
Een totaal nieuw geluid. Maar ook vertrouwd.
Zou dat een voorbode zijn?
Dat we onszelf kunnen blijven, maar dan met een kakelverse update? Dat we bij volwassen zinnen blijven en juist daarom de wilde honden die aan onze innerlijke ketting rukken, niet langer meer negeren hoeven? Dat we dan alles kunnen doen en zeggen wat al zo lang in ons op uitbarsten staat?:
‘Chef, je kunt twee dingen doen: Je kunt hoog springen en je kunt laag springen.’
‘Mevrouw, wat ziet u er geweldig uit vandaag. Dank daarvoor.’
‘Liefste, ik ga jou de langste kus aller tijden toedienen.’
‘Dag lief tuinhuisje, dag eng groeiende tuin. Ik ga het meest weerloze toneelstuk schrijven wat er maar in mijn vat zit.’
‘Ha Bokito, vreet mij op met huid en haar.’
‘Hug me.’
‘Laat ons lente maken.’
Wedden dat God ziet dat dat goed is?