Nunc dimittis
Bij ons op kantoor gaat de laatste dagen de verwarming steeds stuk. Wat een timing. Vandaar dat besloten is de ketel aan het eind van de dag niet op de nachtstand te zetten. Maar dat vind ik zo zielig voor Moeder Aarde. Net nu ze vandaag jarig is: Imbolc, in the belly, in de buik van Moeder Aarde wacht namelijk het nieuwe leven, zo zegt dit oude Keltische feest. Vandaar dat ik gewoon overal de radiotorknoppen lager draai. Ze trakteert al zoveel. En al zo lang.
Vandaag is het ook Maria Lichtmis, de populaire naam voor het feest van de Opdracht van Christus in de Tempel: baby Jezus wordt aan God opgedragen in zijn heilige huis. Daarom is Moeder Maria de draagster van het goddelijke licht. In de tempel komen ze de oude Simeon tegen en hij zingt zijn zo aangrijpende lied. Dat hij zo dankbaar en voldaan is, omdat zijn oude ogen heil hebben gezien.
Nunc dimittis.
Daarna zegent de oude man Jezus en Maria, en waarschuwt haar tegelijk:
“Door uw ziel zal een zwaard gaan – en zo zal onthuld worden wat er in veler harten omgaat.”
Kweenie, maar ik vind het een ontroerende dag vandaag.
De grote vergaderzaal is leeg en het is er bloedheet. Ik draai maar weer eens aan de knoppen. De buik van Moeder Aarde en het hart van Moeder Maria.
Laten we maar zacht zijn voor elkaar.
1 reactie op
Mooi!
De kerstlampen in de kale boom voor m’n huis zorgen nog steeds voor warm licht. Mijn bedoeling was tot Maria Lichtmis, helemaal niet meer aan gedacht. Nu laat ik de lichtjes gewoon nog even hangen, ben toch te laat.
‘Maria Lichtmis’ vond ik als kind al heel hoopvol klinken zoals mijn moeder het uitsprak. Misschien ook doordat zij zoveel moeite had met de koude en verlangde naar de lente. Ik leek op m’n moeder; vreemd is dat ik dit jaar voor het eerst sinds lang minder last heb van de kou.