Omwaaien
Het gaat stormen dit weekend en de stormvloedwaarschuwingsdienst meldt dat onze kust extra goed beveiligd wordt. Knus idee altijd als ons allen hetzelfde lot wacht. Onze kust, onze veiligheid, onze storm, onze herfst. Het zijn stuk voor stuk zulke heerlijke bindmiddelen. Ja, dat heb je natuurlijk ook met 30 graden, want dan zitten we onder dezelfde zon, maar in dat geval voel ik me toch altijd eenzamer dan bij vries- en waterwaarschuwingen. Daar krul ik zo van op. Zeker nu ik weer een weekend alleen ben en dat heerlijk vind. Dan valt er veel te mijmeren over samen en zelfgaand. Symbiose versus autonomie. Het is niet goed dat de mens alleen zij, zei de God van Adam, maar onze gasten in het Vermoeden denken daar stuk voor stuk het hunne van.
Inderdaad, je bent geen eiland, zegt de een.
In de ure die allen wacht, hebben wij niets gemeen, zegt de ander, in dit geval lievelingsdichter Rawie in zijn gedicht Nachtlokaal. Hij rept over een onguur en morsig wachtlokaal –het leven zelf- waar je niet door de gore ramen naar buiten kijken kan.
Maar ik doe het toch en denk aan de twee dakloze mannen die ik vandaag beroepshalve mocht aanhoren.
Hoe zal het hun in de komende storm vergaan?
De een woont onder een brug over de Amstel en sprak bij het herkende geluid van een Ferrari boven zijn hoofd: ‘ Met een auto koop je vrijheid. Met een Ferrari koop je jalzoezie.’
Hij was om te zoenen in z’n opgewekte Swiebertjeswijsheid. Hem kon ik makkelijk aan hem overlaten.
Maar de andere man had zijn hele koninkrijk aan en op zijn fiets verzameld en sprak verontrustend:
‘Ik voel me net een amerikaans vliegdekschip. Alles aan boord, maar los van de maatschappij.’
Zal hij met zijn enorme lijf en zwaarbepakte fiets omwaaien nu het stormen gaat? Of hij juist niet? Misschien hij juist niet.
Het gaat stormen dit weekend en de stormvloedwaarschuwingsdienst meldt dat onze kust extra goed beveiligd wordt. Knus idee altijd als ons allen hetzelfde lot wacht. Onze kust, onze veiligheid, onze storm, onze herfst. Het zijn stuk voor stuk zulke heerlijke bindmiddelen. Ja, dat heb je natuurlijk ook met 30 graden, want dan zitten we onder dezelfde zon, maar in dat geval voel ik me toch altijd eenzamer dan bij vries- en waterwaarschuwingen. Daar krul ik zo van op. Zeker nu ik weer een weekend alleen ben en dat heerlijk vind. Dan valt er veel te mijmeren over samen en zelfgaand. Symbiose versus autonomie. Het is niet goed dat de mens alleen zij, zei de God van Adam, maar onze gasten in het Vermoeden denken daar stuk voor stuk het hunne van.
Inderdaad, je bent geen eiland, zegt de een.
In de ure die allen wacht, hebben wij niets gemeen, zegt de ander, in dit geval lievelingsdichter Rawie in zijn gedicht Nachtlokaal. Hij rept over een onguur en morsig wachtlokaal –het leven zelf- waar je niet door de gore ramen naar buiten kijken kan.
Maar ik doe het toch en denk aan de twee dakloze mannen die ik vandaag beroepshalve mocht aanhoren.
Hoe zal het hun in de komende storm vergaan?
De een woont onder een brug over de Amstel en sprak bij het herkende geluid van een Ferrari boven zijn hoofd: ‘ Met een auto koop je vrijheid. Met een Ferrari koop je jalzoezie.’
Hij was om te zoenen in z’n opgewekte Swiebertjeswijsheid. Hem kon ik makkelijk aan hem overlaten.
Maar de andere man had zijn hele koninkrijk aan en op zijn fiets verzameld en sprak verontrustend:
‘Ik voel me net een amerikaans vliegdekschip. Alles aan boord, maar los van de maatschappij.’
Zal hij met zijn enorme lijf en zwaarbepakte fiets omwaaien nu het stormen gaat? Of hij juist niet? Misschien hij juist niet.
