Onkunde

De veertigplusser kan met regelmaat op steeds dezelfde overweging worden getrakteerd:
‘Leren we boven de veertig datgene bij wat we totaal nog niet in huis hebben, of houden we ons voortaan bij onze al best aardig functionerende leest?’
Met andere woorden: Wordt het niet eens tijd te verwijlen bij wat we inmiddels kunnen en wie we zijn? Of moeten we nog tot in de eeuwigheid blijven zoeken naar ‘dort wo du nicht bist’?
Volgens de romantische Wanderer van Schubert ligt juist daar het geluk. Of was die wandelende jongen in dat lied gewoon alleen maar een ontevreden neuroot?
Afijn, genoeg gemijmerd, er moeten handen uit de mouwen.
Vanavond mag ik namelijk lekker weer eens radiootje spelen, en wel live. Da’s dubbel leuk!
Ter vervanging van collega’s Maas en Rosenmöller.
Maar nu is de bak dat journalist Maas afgelopen dinsdag een uitzending voor z’n kiezen kreeg waarin klassieke muziek de boventoon voerde, dat politiek dier Rosenmöller het vorige week moest zien te rooien met de spiritualiteit van Florence Nightingale, en dat mijn uitzending over politiek zal gaan.
En als ik nergens niets vanaf weet is het wel over de grimmige kloof tussen links en rechts, of over de kwestie Hirsi Ali uit 2006.
Wat ik wel weer schrander snel door heb, is dat zojuist de tranen over m’n wangen liepen.
Vanwege de film De Leugen van mijn gast van vanavond, Robert Oey.
Hoe hij het voor elkaar gekregen heeft, zal mij tot vanavond een raadsel blijven, maar in zijn film zingen de haagse politici ontroerende liedjes.
Zijn die zogenaamde bewakers van Rita Verdonk niet eigenlijk musicalsterren?
Dat zou een professioneel wantrouwende journalist waarschijnlijk vragen.
Maar ik ben goed gelovig.
Want het enige waar ik me op m’n oude dag in bekwaamd heb, is in ontroering, dus ik zie echte stoere bewakende jongens lieve liedjes zingen rond een minister die zichtbaar eenzaam is.
Ik hou m’n hart vast voor vanavond.