Ontwaken
Toen de onvergetelijke ex mij uitwuifde en zag hoe zijn zo lang gekoesterde uitfladderduifje rilde van ontwenning, onthulde hij zijn zoveelste onbetaalbare orakelspreuk. Oprecht bezorgd:
‘ Zou je niet eens een poosje van boeddhisme afgaan? Ga eens een tijdje op sport. Dat zal je laten landen. De aarde is droog. Voel dat maar eens aan metzonder hakken.’
Pffff, op sport. Ik zeker. Zoals een puberdochter haar vaderlijk huis moet verlaten, zo kan ook een scheidende vrouw haar eigenwijze dopneusje in de tegenwind gooien.
Maar de winden zijn gaan liggen, het puberen is opgedroogd en de in het verleden behaalde resultaten (lees: zaligheen) beginnen tegen wil en dank toch steeds vaker tot me door te dringen.
Bovendien blijkt het lijf ook wat te vinden en schreeuwt nu om haar aandacht. Sport gaat misschien wat ver. Ik overweeg zelfs mijn kapotte fiets niet te laten repareren.
Maar iets brengt mij vandaag naar een beeldschone kerk. Nou ja, iets…Ik heb het wel over m’n stoere voetbalschoenen. Er zitten dan wel hakken onder, maar een kniesoor die daar op let. Zij leiden mij naar dat godshuis dat de hele dag in het teken staat van sacrale dans.
De voetbalschoenen gaan achter de kerkpoort al uit, zo ben ik afgetraind in boeddhistische eerbied voor heilige grond.
Maar van de bijkans honderd lotgenoten hebben velen hun schoenen nog aan. Die weten door ervaring wat hen te wachten staat.
Ik niet.
Derhalve ben ik meteen in tranen. Door het aandachtig dansen op Bach. Door het uitzinnig uit ons dak gaan tijdens het jiddische juichen. Door die smartelijke schone dans voor dankbaarheid. Ik kniel en buig en maak al die bewegingen die me op boeddhisme zo uiterst moeizaam afgaan. Nu is er geen ontkomen meer aan. Door de muziek en door de onweerstaanbare dansdocente: De Rattenvangster-van-Hamelen-en-van-zeer-verre-omstreken-Zelve.
Ja, ik laat me pakken door de extase van de dans die je binnen de kortste keren via honderd anderen laat deelnemen aan het lichaam van Hem. Zij de voet, hij het oog, ik het tot vier tellen en de achterbuurvrouw het overzicht.
En dat in dit godshuis eindelijk alle, alle, alle, alle, alle (zijn dat er maar vijf??…ik voel nog een zesde of zoiets!!…) zintuigen kunnen meedoen. Anders sterft Ons Lichaam.
Pffff, waarom duurt zo’n dag zo kort? En waarom wordt het nu al donker?
Gelukkig, we doen nu aan het eind van deze dag die ene dans nog een keer: Wachet auf, ruft uns die Stimme.
Ontwaken. Morgen met spierpijn. Dat wel. Maar de zondagochtend zal schitterend zijn.
