Ontzuilen

Soms weet je niet wat kip en ei is.
Of je zelf begonnen bent met dansen, of dat de ander je de vloer op trok.
Was ik zelf zo verstandig om strepen door sociale verplichtingen te trekken waar ik geen zin meer in heb?
Komen daardoor meer gelijkgestemde zielen op mijn pad? Of is het andersom?
Beslist inspirerend is de rijpe concertvriend, die korte metten maakt met wat in zijn inmiddels wijze ogen overbodig is geworden. Want onze tijd is kort en kostbaar, nietwaar?
Nu ja, op de een of andere wonderlijke wijze kom ik nu, bij het klimmen der jaren en tijdens het schoonvegen der agenda, steeds meer lieden tegen die de vrijheid minnen.
Die nimmermeer in welk hokje dan ook terug te duwen zijn.
Met wie het goed toeven is.
Opluchtend en troostend is dat.
Het A4tje met regels en voorwaarden, waarvan ik een leven lang gedacht heb dat het op een schooldag is uitgedeeld toen ik ziek was, is aan het verbleken.
En waarschijnlijk geldt dat voor iedereen. We zijn aan het ontzuilen.
Ik ken ook ontzuilde kinderen, hoewel dat niet zo verwonderlijk is. Alleen al aan hun taal weet je dat je alle kanten met ze op kunt, en zo hoort het ook: ‘En toen was jij de fietsenmaker en toen ging ik jouw band plakken!’
Wie een poosje die kindertaal aan hoort, voelt zich onmiddellijk weer veilig.
Het heeft een paar decennia gekost, maar we zijn weer thuis wat mij betreft.
Ineens komen er medeschepsels op het levenspad die naakte feiten niet al te serieus nemen.
Man, vrouw, alleen, samen, rijk, arm, mooi, lelijk, oud, jong, homo, hetero….wat heeft dat er mee te maken?
Ook lieden met wie diepzinnig valt te praten, staan niet garant voor onze in het verleden behaalde resultaten.
De man met wie ik zo bloedserieus heb zitten praten dat de tranen over m’n wangen liepen, vindt gelukkig net als ik dat we dat gesprek voort moeten zetten.
We zullen vrij van druk zijn, en van dingen die moeten, mailt hij.
Hij doet er een filmpje bij, dat mij moet waarschuwen voor mijn toekomstige tranen.
Van de lach.