Op een berg
Lage, late zon. Zo fijn dichtbij.
In de zomer komt die zonnige broeder me vaak zo vreemd afstandelijk voor. Tijdens de winter eigenlijk ook, maar dan juist vanwege zijn witte verre krachteloosheid.
Nu danst hij, blij dat het herfst wordt, door de bladeren en lacht het kerkraam binnen.
Lekker naar mij. Naar ons.
Dit beeldschone kerkje is vanwege de veengrond op een berg gebouwd.
Een eeuwenoud volksverhaal wil dat nonnen uit het klooster van Huizen als boetedoening zand van de Larense hei in hun schorten moesten vervoeren. Net zolang tot de berg opgeworpen was.
Het is stampvol in het kerkje, want we verwelkomen de nieuwe dominee en zijn lieve gezin.
Van heinde en ver zijn we gekomen. Ik tenminste wel. Vanochtend in Amsterdam mocht ik nog een geestelijke uit een bergachtige deelstaat van India aanhoren en in het gelaat zien.
En nu dan dit liefelijk stokoude kerkje met woorden van de nieuwe dominee. Met taal die de geestelijke van vanochtend helemaal niet vreemd zou voorkomen.
Aan het eind van de dienst worden we uitgenodigd elkaar nader te spreken in het gebouw hiernaast. Ik neem afscheid van mijn speelse zon die maar blijft flirten door het hoge kerkraam.
In de kerk blijven twee mannen achter. Ze zitten naast elkaar en zijn druk in gesprek.
Wat??
Ineens herken ik ze. Het zijn twee hoofdvakdocenten van het conservatorium waar ik 23 jaar geleden vandaan ben gevlogen. One day I’ll fly away, dat zongen we toen, want de lichte muziekafdeling aldaar was wereldwijd vermaard en dat nummer was toen een hit.
Wat een mooi weerzien.
En hoe merkwaardig: De beide mannen zien elkaar nu ook weer voor het eerst. Beiden hebben ze gesolliciteerd op de vacante functie van organist en cantor. En allebei lijken ze te worden aangenomen. Een gedeelde baan dus.
Over wegvliegen gesproken:
De een zoekt zijn muzikale en succevolle heil tegenwoordig in Suriname.
De ander heeft de notenwereld verlaten en is iets totaal anders gaan doen.
Maar de muziek trekt en roept weer.
Het orgel. Het kerkje.
Wat mooi, wij wegvliegers en terugkomers, zo onverwacht verbonden en bijgestraald door die lage zon hier op die berg in het veen.
Ik kijk de beide mannen in hun ogen en vlieg weer terug naar toen. Pffff.
Op de een werd ik in mijn afstudeerjaar verschrikkelijk verliefd. En de ander….verrek..die ander, die de muziek totaal verlaten heeft….die heeft mij voor de klas ooit een zin toegevoegd die de wake-up-call van mijn leven is geworden:
‘Goed, jij bent blijkbaar overal tegen. Maar waar ben je voor?’
Die zin sloeg toen in als een bom en heeft me behoed voor cynische journalistiek, ja heeft me zelfs op het spirituele pad gezet van toewijding en devotie.
Aha, dus daar blijk ik conservatorium voor te hebben gedaan. Voor het ontwikkelen van een levensmotto en voor passie.
Na die lessen zijn we alle richtingen uit gevlogen.
En nu zijn we zomaar onverwachts terug.
Gedrieën in de late zon. Bij onze eerste liefde.
Bij het orgel.
