Open

In Kootwijk springt een kangoeroe op zijn gemakje door het sneeuwbos. Ze hebben ‘m al gefilmd.
Hij weet waarschijnlijk ook dat de hemel deze dagen en nachten open staat.
Of was het alleen zijn kooi? Of maakt dat niet veel uit?
Zelf heb ik de krachtige kerstboodschap ontvangen dat de glorieuze uitbarsting van hemels licht te zien is op het moment dat we de gevangenis van het denken ontgrendelen.
Gewoon ophouden met moeilijk doen, zo kun je het ook zeggen.
Zodra de frons boven de neusbrug verdwijnt gaat je een licht op.
En je wordt er mooier van. Maar dit terzijde.
Met de liefste vrienden hebben we het spel van de nabijheid gevierd.
Met vragen als wat er echt toe doet en zo.
Er gebeurde iets wonderlijks tussen deze mensen die allemaal sterk geworteld zijn in hun eigen persoonlijkheid.
Er begon iets te stromen tussen ons.
Biecht bij de een, opluchting bij de ander.
De moeite van hem werd het inzicht voor mij.
Haar blos bracht ons eerbied.
Door de verhoogde energie wisten we dat de hemel de komende tijd inderdaad open staat.
We mochten zien dat het leven een lange viering is als we daarvoor kiezen.
Dat we de eindeloze kansen op goedheid en vreugde die in ons leven bestaan, kunnen loven.
En hoe vaker we danken, hoe meer we eenvoudige schoonheid zullen zien.
Alleen blijf ik wat hebberig achter.
Want zou zo graag naar Kootwijk om de spelende kangoeroe te ontmoeten.