Open

Hier ben ik dan eindelijk weer.
Talmend.
Niet meer wetend hoe u te noemen.
Mag ik trouwens nog steeds u blijven zeggen?
Zelf heb ik daar meer behoefte aan dan ooit.
Ik heb zo’n eerbied voor u ontwikkeld.
Ben zo door m’n hoeven gezakt.
Voor u.
Dat moet wel onder ons blijven.
Dat valt allemaal niet zo goed meer te communiceren.
Zeker niet digitaal.
Zonder smaak en geurstoffen is het ondoenlijk me nog langer uit te drukken.
Te melden hoe u mijn oude mens heeft afgelegd en hoe u mij weer op liet staan.
Hoe diep de rouw is om alle oude misverstanden en aannames.
Hoe kaderloos het nieuwe leven is.
Dat dat echt nergens op lijkt.
Hoeveel moed er voor nodig is om zo weerloos te zijn.
U heeft mij moed gegeven.
U heeft mij de wapens uit handen geslagen.
Alsof ik Jacob bij de Jabbok was.
Vanwaar al die aandacht van u voor mij?
Wat rest mij nog dan dankbaar te zijn om mijn gapend open wonden?