Opkrullen

Echt, het is heel onwijs om te doen of er niets aan de hand is. Het is winter. Tijd om in de dalen. Ik zie het aan mijn kat Kok. Die gedraagt zich volkomen anders dan in de zomer. Tegenwoordig heb je kattenvoer voor indoor- en outdoortypes. Ik wissel die menuutjes nu af. Outdoor in de zomer en indoor in de winter. We hebben nu namelijk te maken met een volkomen andere viervoeter dan die gek die met de zon op z’n bol voortdurend duiven en ratten binnenbrengt, Doet ie ook nog heel kwispelig over.
Maar nu wil hij alleen maar voor het haardvuur. Hoewel me dat wat te gortig wordt. Krul je zelf maar bij de verwarming op hoor. Er zijn grenzen aan het vervullen van kattenwensen. Open haard. Tsss.
Hij zit er niet mee, want hij is er bij gaan liggen. Mijn kat keert zich in en ik heb besloten met hem mee te doen. Ik geef me over. Het ritme van seizoenen doet de dieren en de bomen buigen. Daar wil ik diep voor onderdoen. Hoe rijk wordt het leven als we niet op de rem staan maar meedeinen met dat wat zich voordoet.
En bij wintertijd en denkbeeldig haardvuur hoort een kerstfilm. Ik denk aan vorig jaar. Aan die gehuurde film die mij tot m’n eigen stomme verbazing een dag heeft doen huilen. Keer op keer stroomden rivieren over m’n wangen. Uren nadat The End op m’n tv-scherm was verschenen. Waar zat ‘m dat toch in?
Weet je wat? Ik koop ‘m gewoon! Dit meesterwerk mag in de herhaling. Mee in dat nieuwe besef dat het wintertijd is en dat daarbij neergeknield moet worden. Die adembenemende film toch. Nooit eerder is menselijke weerloosheid zo magisch verbeeld.
‘Gij hebt hem bijna goddelijk gemaakt’ dichtte de psalmnotulist al zo treffend over de mens. Deze psalmdichter schreef ongeweten een recensie over mijn kerstfilm.
The Fisher King. Weerloosheid is goddelijk. Ik geef me er aan over en krul me op. Zullen we toch een haardvuur uitzoeken, Kokkie?