Opluchtend onvermogen
O o, niet alles kan worden opgeschreven. Veel van de dingen die wij dag en nacht meemaken zijn meer niet dan wel bedoeld voor andermans ogen. Hoe insinuerend dit ook klinken moge.
Pff zeg.
Alsof er nu met mij menweetnietwat aan de hand is. Niets is minder waar.
Ach, misschien is er wel van alles gaande. Net als bij een ieder. Maar niet alles hoeft altijd te worden vastgelegd en meegedeeld. Ja, misschien in je dagboek. Maar met die schriftjes ben ik vrij jong gestopt omdat ik weinig vertrouwen had in kast- en poeziealbumslotjes. Hoe vreemd is het dan wel niet om vanuit die kennelijk aangeboren terughoudendheid een website te starten en met het giecheltje in beeld op de nationale treurbuis te verschijnen?
Dat mag allemaal wel zeker.
Nu heft het ene bezwaar het andere op: De geheim geschreven woorden in afgesloten kastjes en schriftjes worden vroeg of laat postuum door achterblijvers gevonden en tot in het derde en vierde geslacht herhaald, overwogen en te zwaar bevonden.
Terwijl dit tijdperk van vluchtige meningen en middelen als sneeuw voor de zon zal verdwijnen. Een harde schijf die onverhoopt naar God gaat… –ongelovigen zeggen: overleden, niks meer aan doen- …en je hoort er geen geschiedenisstudent meer over.
Dus zou ik juist digitaal kunnen schrijven, beweren en biechten wat ik wil. Binnen de kortste keren zullen al mijn woordjes in jonge zomerbries worden weggewuifd.
Men kent en vindt hun standplaats zelfs niet meer, zegt de vroege bijbel al zo troostend.
Toch wil ik dat wat kwetsbaar is koesteren en niet zomaar achteloos digitaal prijsgeven.
Maar dan heb ik het eigenlijk over anderen.
Dus hierbij beloof ik plechtig niemand ergens digitaal bij te lappen. Als een kloeke hen zal ik warme veren krommen om menselijke weerloosheid. Maarre…over mijn eigen fragiliteit…steeds vaker raak ik onder de indruk van mijn eigen onvermogen.
Dat als ik bijvoorbeeld moet hoofdrekenen, mijn hersens ontvlammen in een waardeloze brei van niet-weten.
Zodra ik van een steile gladde rots moet dalen, blijft mijn voet wonderlijk lang in de lucht talmen in een wolk van inertie.
Nu iemand mijn vertrouwen heeft beschaamd, staar ik verwonderd naar de wond achter mijn branie.
Momenteel ben ik meer verrukt van alles wat ik niet kan, dan wat allemaal wel zo’n beetje lukt.
Ik offer mijn onvermogen op aan alle weerlozen, brutale apen, getalenteerden en berooiden.
Dat kan ik dan weer wel.
Maar een passend diepzinnig filmpje bij dit alles vinden lukt me ook maar niet.
Wat kan onvermogen opluchtend zijn.
