Over de streep

Op IJburg, het nieuwe schiereiland van Amsterdam, wemelt het van de pioniers.
Als een ouderwets Nieuw Amsterdam. How the west was won.
Mensen die bereid zijn overnieuw te beginnen, met behoud van talent.
Dominee Rob Visser en zijn vrouw zijn zo’n stel. Na jarenlang hun gemeente Apeldoorn te hebben gediend, met als smartelijke klap op de vuurpijl de aanslag op Koninginnedag 2009, hebben ze zich opgemaakt om naar dit nieuwe land af te reizen.
Het domineesechtpaar had met gemak het pensioen kunnen afwachten, maar in plaats daarvan halen ze nu hun horecapapieren.
Want op IJburg kan nog van alles. Kunst, cultuur, ontmoeting, horeca en levensbeschouwing lijken hand in hand te kunnen gaan. Stiekem droom ik van multireligieuze inittiatieven, van kerken met de poorten en de harten open, van boeddhistische, joodse en islamitische tempels waar je gewoon door de week naar binnen kunt en getrakteerd wordt op verrukkelijk voedsel en een goed gesprek.
Er staat al een school op het schiereiland dat een geweldig pioniers-experiment heeft durven aangaan. Dat is te zien in de ontroerende documentaire ‘Over de streep’ .
In een dag leren de kinderen hun laatste oordeel te verliezen, zichzelf en de ander lief te hebben.
Want alles komt immers voort uit liefde. Een geslaagd school- en beroepsleven geeft je bijvoorbeeld het gevoel dat het leven van je houdt, dat chefs, directeuren en leraren, collega’s en medeleerlingen je vijanden niet zijn. Heb lief, heb lief en zet de eerste stap.
Dat lijkt de film te willen zeggen. Een product van de publieke omroep , die 200 miljoen moet inleveren en daardoor ter ziele dreigt te gaan. Dat kan toch niet waar zijn? Juist nu toch niet?
Daar moet toch iets aan te doen zijn?