Ontluiken

‘Het zal in alle vroegte zijn als toen.
De steen is weggerold. Ik ben uit de grot opgestaan.
Mijn ogen kunnen het licht verdragen. Ik loop en struikel niet.’
Geroerd zijn we door de woorden van Oosterhuis die op zulke mooie muziek zijn gezet. Op deze Palmzondag verwachten we reikhalzend nieuw leven. Oude diepgewortelde gewoonten kunnen misschien wel losgelaten worden. De dan vrijgekomen geestkracht kan dan op een nieuwe manier worden gebruikt.
We zijn met velen en we kijken uit op een pracht van een lentetuin. Een waar paradijs, waarin het lachend groen een adembenemend godsbewijs vormt.
Die natuurkracht die geen koude harde wil bezit maar zich gewoon laat zien, is een voorbeeld voor ons allen. Hildegard von Bingen bezong deze kracht al:
‘Jij voegt en sluit alles aaneen, door jou drijven de wolken, zweven de hemelen, druppelen de stenen van vocht, doen de bronnen hun beken opborrelen.
Jij voert ook mijn geest naar de verte, je waait wijsheid in hem en met de wijsheid vreugde.’
Het vergt moed om onder ogen te zien wat in ons deze kracht in de weg zit en hoe we dat obstakel kunnen verwijderen, hoe we de steen weg kunnen rollen. Opdat we net als alles in deze mooie, nog bedremmelde lente weer zacht worden. Als een kuiken in die volmaakte vorm van een ei.
‘Wek mijn zachtheid weer, geef mij terug de ogen van een kind. Dat ik zie wat is, en mij toevertrouw en het licht niet haat.’
Ja, we zingen ook. Eerst aarzelend. Ook komen er aanvankelijk schoorvoetende antwoorden op de vragen die de voorganger en ik stellen.
Maar al gauw breekt het lentelicht door op onze gezichten.
We zijn in bekenden veranderd.