Pauze
Zou het aardappelmoeheid zijn? Innerlijke desertatie? Beroepsdeformatie? Toe zijn aan herstelwerkzaamheden elders? Kent iedereen dit?
Grappig hoeveel troost er zit in het besef dat je niet de enige bent. Eigenlijk is dat stiekem mijn motivatie om mensen op tv te interviewen. Dat de andere mensen thuis zien dat ze niet gek of alleen zijn. Zelf denk ik heel vaak dat ik gek en alleen ben als ik tv kijk. Daarom kijk ik misschien ook zo weinig. De afstandsbediening is trouwens stuk. Net zoals de ov-chipkaart, het snoertje van de computer, de pc op m’n werk, m’n foon en het pasje voor de Greenwheelauto.
Dien je dat allemaal persoonlijk op te vatten? Terwijl ik over die vraag mijmer, schenk ik heet water in mijn thee‘emmer’ die ik al jaren gebruik. Nadat ik het theezakje erin duw, neem ik het enorme glas op en dan springt het in ontelbaar veel stukjes uiteen. In mijn hand en gezicht. Wat heeft dat te betekenen? Of is dit allemaal toeval?
Pff, wat een afleiding allemaal. Wat ik eigenlijk wou denken is dat ik soms zo moe word van spirituele woorden. Zojuist heb ik een zaal mogen bevragen en tot mijn schande en schaamte krijg ik weleens de zenuwen van woorden als verbinding en gedragen worden.
Heel vaak voel ik niks. Me niet verbonden. Laat staan dat ik me gedragen weet. Meestal dank ik dan stiekem de hemel dat ik alleen maar vragen hoef te stellen en begrijpend mag kijken. Wat heerlijk dat er geen wedervraag komt. Want ik weet niks. Ik herken wel de woorden die gesproken worden en ben ook diep onder de indruk van de mensen die in de meest levensbedreigende situaties ervaren kunnen dat ze gedragen worden.
Maar nu is het even vakantie. Helaas niet letterlijk. Maar wel van dit strenge brein. Mocht iemand me zoeken, voorlopig stort ik me in mist en muziek:
7 reacties op
dat is nou troost! de zenuwen krijgen van al dat gedragen worden en verbonden zijn. de meest inspirerende opmerking in tijden. geschaterd.kon ik maar een bakkie troost voor je inschenken!!!ik geef je poes opdracht : 2x p uur extra kopjes geven aub. lees dat gedicht van hein dan maar even niet misschien, nu, van dat water uit de rots. of juist wel.
liefs, heleen, de deeltijdnon uit huissen
‘t Was ook een van mijn grootste vergissingen om te denken dat je je de heeeele tijd verbonden en gedragen moet voelen. Niet dus. Dingen gaan stuk, zitten tegen. Mensen doen dom, vergeten (vriendelijk) te zijn. Wie van ons kan daar altijd maar tegen? Ik niet hoor! ‘t Gaat het snelst over als je heel mild bent voor jezelf. Door de mistige maandag heen stuur ik wat zachte gedachten naar je toe!
liefs,
Marieke
Hoewel ‘ de helper ‘ in mij, nu wakker wordt gekust…….lijkt ‘t me heerlijk, vanwege de herkenning, om verstoppertje met je te spelen. Wel IN de mist dan hè. Waar het zicht beperkt is en woorden, in de muur van miezerige dauwdruppels , worden gedempt. X
Ik vind het helemaal niet erg dat jij ‘niks weet’, want ik weet ook niks!
Of toch wel iets? Ik weet dat dit een feest van herkenning is!
Dan weet ik genoeg, voorlopig!
Ik neem nog maar eens een kopje thee.
Liefs, Nelly
Zoals ik al schreef op Twitter, alles heeft zijn tijd, althans dat stelde de Concionator (prediker). Het theeglas heeft zijn tijd gehad. En kennelijk is de tijd aangebroken om ‘vakantie’ te nemen!
Nog een ‘wijsheid’ uit het heden: “Zelfs een halfvolle boodschappentas moet gedragen worden om te komen op de plek waar het moet zijn…”
(Uit: Eigen Werk)
Uw,
FN
“….een glas dat springt in ontelbaar veel stukjes”, ja, daar helpt “verbinding” niet meer. En gedragen worden? Nee, ook dat gaat dan niet meer. Alles in scherven……Zal ik je een nieuw glas komen brengen?
Wat jammer! De metafoor is mooi. In de bijbel staat toch onderzoekt alles en behoud het goede.
met vriendelijke groet.
Jeanne