Peter
Hij is een van de dapperen die op de stralende Hemelvaartsdag naar het klooster in Huissen komt om gedurende een paar dagen zijn innerlijke monnik te ontmoeten. Wordt het eindelijk mooi weer, gaan wij een beetje met z’n allen naar binnen. Hij kijkt nieuwsgierig en hoort alles aandachtig aan. Van zijn groepsgenoten neemt hij waar dat er behoorlijk geleden wordt. Tussen de oren wel te verstaan. Dat de mens zichzelf ongenadig in de weg kan zitten is slechts op z’n zachtst gezegd. Maar diep in ons bevindt zich misschien een kloostertuin, de hof van ons hart, waarin de tranen van de bedroefden druppen en het lied van de liefde zichzelf zingt. Waarom de een die eigen hof makkelijker binnentreedt dan de ander is geen vraag. De waaromvraag is zelden vruchtbaar.
Tijdens onze meditaties en grapjes hoor ik zijn adem.
Pas in tweede instantie neemt hij het woord. Ik heb een stoel voor hem klaar gezet en ben benieuwd naar zijn dierbaarste woorden.
Hij heeft een open rug, astma en nog een hele rits andere ziekten. Thuis beweegt hij zich per scootmobiel, maar hier loopt hij bedachtzaam en gul door het klooster. Hij roept ons op tot dankbaarheid. Dat klinkt natuurlijk heel mooi, maar hij bedoelt dat we onmiddellijk moeten stoppen met zeuren. En wel nu!
Zijn gereformeerde hart dat bij het klimmen der jaren ook zo bevindelijk blijkt te zijn, opent zich majesteitelijk voor ons. Zo mogen wij een glimp van zijn innerlijke kloostertuin vol rijpend graan met de opwindende geur van kwetsbare vergankelijkheid opvangen. Tot zijn eigen verrassing is zijn onvoorbereide geloofsbrief Psalm 27. Hij had er nog geen idee van, maar door die aangeschoven stoel en al dat ademloze luisteren, begint het in en uit zijn hart zomaar te zingen:
Zo ik niet had geloofd, dat in dit leven
Mijn ziel Gods gunst en hulp genieten zou,
Mijn God, waar was mijn hoop, mijn moed, gebleven?
Ik was vergaan in al mijn smart en rouw.
Wacht op den HEER, godvruchte schaar, houd moed:
Hij is getrouw, de bron van alle goed;
Zo daalt Zijn kracht op u in zwakheid neer;
Wacht dan, ja wacht, verlaat u op den HEER.
3 reacties op
Wat een mooie reflectie op mijn aanwezigheid in huissen en op mijn heilige tekst.. En geheel onverwacht.. Magnificat anima dominum! Ik vond je tekst terwijl ik op een terrasje in het dorp van de mooie avond zat te genieten, en lekker zat te eten:gar. als cocktail vooraf, en daarna een varkenshaasje..hmmm! Wat jouw reactie betreft, moest ik wel lachen.. Hi..hi.. ‘dat klinkt natuurlijk heel mooi, maar hij bedoelt dat we onmiddellijk moeten stoppen met zeuren. En wel nu!’ hi..hi.. Ik vrees dat dat wel klopt, ja. En bevindelijk, mooi dat je het zo noemt. Zo noem ik het soms ook, voor mensen die de ‘tale kanaans’ nog verstaan.. Het is een mooi oud woord dat precies uitdrukt waar het om gaat.. Eenmaal thuis gekomen vroegen diverse mensen gisteren en vandaag hoe het was. Ik heb natuurlijk gezegd dat ik nu een volleerd monnik geworden ben.. Maar dank je wel voor je reactie en het mooie weekeinde! Peter ys
Annemiek schrijft: “Maar diep in ons bevindt zich misschien een kloostertuin, de hof van ons hart, waarin de tranen van de bedroefden druppen en het lied van de liefde zichzelf zingt”.
De tranen van de bedroefden, opborrelend uit de pijn van ons oerverlangen naar God, naar Heelheid, vallen in de aarde van onze kloostertuin en zijn het groeien van het graan tot zegen……..
Laat ze maar vallen, laat ze maar stromen!
Achter het masker van ‘zeuren’ zit dat diepgewortelde verlangen, die pijn………bezie het met mededogen…………..
echt een krachtpatser op dat prachtige orgel in kampen.
hoe gaat het met die prachtige borsten van jou in amsterdam ?
r