Pimpelpaars
Joop is jarig. 65 alweer. Feestje dus. Van alle ellende af. Flauw he, dat ie ooit van Ellende werd genoemd. Een groot man met ongelofelijk veel talent. Wat moeten we hem geven? Geliefde staat peinzend in de kamer. Heeft nog geeneens feestkleren aan.
Joop heeft zich vanuit het niets opgewerkt, met een dampende behoefte aan gezien worden. Een veel beproefde methode. Sommige mensen worden groot door verontwaardiging, door blinde woede.
Wat genoot ik vroeger van de creatieve verontwaardiging van professor Piet Vroon. De universiteit noemde hij de ZULO: Zeer uitgebreid lager onderwijs. Met overslaande stem riep hij ooit: ‘ Weet je waarom ik met 200 km per uur op m’n motor rijd ?? Vanwege 6 gulden 10!!!!’ Dat was het pensioen dat zijn vader na een leven lang zwoegen meekreeg op z’n 65e. Een dag later was ie dood. Piet is ook dood. Te pletter gevlogen.
Ook Siebelink wordt geleid door woede om het onrecht wat zijn vader is aangedaan. Daar debuteerde hij mee: Witte chrysanten. In zijn komende boek gaat hij die anekdote uitwerken.
Woede als brandstof. Leed als motor. Interessant onderwerp in deze lijdenstijd.
En Joop was een eenvoudige timmerjongen die hogerop wou. Van de armoe af. Erkenning. Gelukkig zag en ziet zijn timmermansoog alles. In een oogopslag weet hij wat er mis is met een decor, iets waar vaklieden zich dan maanden het hoofd over hebben gebroken. Daar is hij groot mee geworden.
Ooit mocht ik Joop interviewen voor de radio. Midden in de nacht. Live. Zijn voorlichter zat achter glas als een vis naar adem te happen. Want Joop zei dingen die hij helemaal niet mocht en wilde zeggen.
‘ Levensgevaarlijke vrouw’ zei hij later tegen de directeur van de NCRV. ‘ Moet je eens wat mee doen.’
Maar Joop is ook streng. Eenmaal erkend door de wereld, dient men zich ook aan ‘s werelds wetten te houden. Derhalve kreeg mijn liefje er van Joop eens ongenadig van langs. Live, met een camera erbij. Het was op zo’n smokingfeest van Joop, want mijn lief heeft daar geen verstand van.
Uit de erfenis van zijn zoon en zijn vader heeft hij diverse smoking- en rok-creaties. Hij trekt ze het liefst een beetje door mekaar heen aan. Een kwikje hier, een strikje daar. Als liefhebster van hem weet ik soms niet waar ik goed aan doe: Hem laten genieten of hem beschermen. Ik koos optie 1 en Joop blafte hem af, met die camera in z’n kielzog. Hij zag er niet uit, vond Joop, deze gek die niets te bevechten of te beslechten had.
En op het daarop volgende Joopfeestje is mijn lief onderuit gegaan. Flauw gevallen, wegens te lang stilstaan. Twee slechte beurten op een rij. Hoe moet dat nu?
Terwijl we Joop graag willen bekloppen en omarmen. Laten voelen hoezeer hij erkend is.
Geliefde heeft inmiddels alweer een erfstuk van zijn zoon aan, zie ik in m’n ooghoek. Een pimpelpaars overhemd. Paars is de kleur die in de lijdenstijd hoort. Maar hij kijkt er olijk bovenuit. ‘ Ik weet het al.
We geven hem je boek. Voorin zetten we: Voor Rasjab, de musical.’
