Poepoe
Nog een keer omzien in verwondering. Waar ontbrak het het afgelopen jaar nogal eens aan? Ik kom er vast op. Een bepaald gevoel in je buik. En als die sensatie aanzwelt, kan het pijn gaan doen. Maar dat het toch heel fijn is. Kom, wat was dat ook alweer?
Ja, natuurlijk is er ook veel unfinished bunisess geruimd. Niet alles natuurlijk, maar wel lekker veel. Een frank en vrij poepoe is op z’n plaats.
Maar dat andere dat er te weinig was…
Ik heb een eetafspraak met een goede vriend die ik het afgelopen jaar hoegenaamd niet gezien heb. Hij heeft een topzware baan gekregen en daarmee ook zijn zin. Maar het eerste wat hij tegen me zegt is dat hij ook iets heeft verloren. En dat hij ons zo mist. Zoals we jarenlang dwars boven onze radio- en tvburootjes hingen. Van de….lach.
Ah! Dat hikkende gevoel bedoelde ik! De Lach!
Hij schudt zijn hoofd over de hedendaagse somberette en vertelt dat het bewijs dat buitenaards leven intelligent is, wordt geleverd door het feit dat ze nog nooit contact met ons op hebben genomen. Ik stik al bijna. Hij kijkt verbaasd toe, want onder zijn huidige onderdanen is er geen een lachebekje. Hij wil z’n hart luchten over een medewerker en vraagt wat het verschil is tussen onwetendheid en onverschilligheid. Ik antwoord dat ik dat niet weet en dat me dat ook niet kan schelen. Hij valt van z’n pizzeriastoel.
Als ik hem heb teruggezet, memoreren we al die keren dat zelfspot ons gered heeft uit verschrikkelijk pijnlijke situaties. We vragen ons af of je tot lol kunt besluiten. Kunnen we ons gewoon voornemen om dit jaar meer te lachen en ook anderen te laten delen in de pret? Ik aarzel, hij is optimistisch.
Dan gaat m’n foon. Of ik zaterdag op de open dag van de boeddhisten wil helpen. Ooit heb ik commentaar geleverd op de al te serieuze sfeer waarmee nieuwkomers worden afgeschrikt. Dat dat toch geen pas geeft voor de club van de lachende lama zelve. Vandaar dit verzoek. Ik zeg gekscherend dat ik niet zo recht in de leer ben en dat dat zaterdag een risico zal vormen. Tot mijn verbijstering wordt er aan de andere kant van de lijn bloedserieus gereageerd. Ze zijn zich bewust van het risico dat ze lopen.
Even talm ik tussen kwetsure en een volle lach. Heel even maar. Want ja, het kan. Je kunt besluiten tot de lach. Ik ga het zaterdag heerlijk hebben en hopelijk anderen ook.
