Purperen pruim

Gauw de ochtendkrant open. Ha! Gelukt! Een uitgelichtje over ons eerste Vermoeden. Morgen om 12 uur dit keer.
En natuurlijk veel ingezonden brieven naar aanleiding van de uitspraak van Ellen van Wolde dat God de aarde en al wat daarop is niet schiep, maar scheidde. Een van de reakties luidt dat er weinig kennis is van taal.
Want scheppen betekent het brengen van de som der onderlinge delen tot een meerwaarde.
Zo graag zou ik daar nu getuige van zijn.
Van die Scheiding, zoals een andere Trouwlezer het uitdrukt.
In het bos.
Ik wil beukennootjes vinden en kastanjes aaien.
Maar dat kan niet, want de nieuwe site www.annemiekschrijver.nl moet worden afgeschapen.
In de zeer letterlijke betekenis van het woord: ‘ Het brengen van de som der onderlinge delen tot een meerwaarde.’
Ach ja, Rachab is in de herfst van haar leven.
Mooi is ze. Was ze.

Herfst is de tijd van vermoeden, niet van weten.
Van tasten, niet van grijpen. Van eerst met mijn duim
het waas wegvegen van een purperen pruim
en van voelen en van dán pas eten.

Herfst is rustig doende, niet als zomer doende was,
met dat druk ondernemen, proclameren en oprichten
en met uitbreiden en met weer iets anders stichten.
Herfst vertraagt een ogenblik de pas.

Een krekel zit nog vol te houden in het gras.
En op de grintweg snort een laatste bij.
Wat vorig jaar nog komen moest, is nu voorbij.

Maar de geest is vrij.
Om te berekenen en te weerleggen en te ijken.
En om te rangschikken en te bevragen,
te beschouwen en te kijken.

(Herman de Coninck)

Be Sociable, Share!

•