Snorren
De katholieke medeschrijver – met wie er al weer een tweede boek over de helft is en ik daar opnieuw de aanjager niet van ben terwijl de kaft al is ontworpen…..van die dingen… hoezo heb ik het niet te druk – die katholieke medeschrijver vraagt waar mijn ziel van zingen gaat.
Pffff. Dat ben ik even vergeten.
De rijpere concertvriend voegt aan die vraag toe: ‘Snorren of spinnen mag ook.’
Wat is dat een goeie vraag. Waar gaat je ziel van zingen, snorren of spinnen?
Weut ik veul. Ff kwijt. Ik geef de vraag maar hier en daar door tijdens de talloze interviews van deze dagen. Er komen aarzelende, lachende, prachtige antwoorden van mijn geinterviewden op.
Dat is natuurlijk geweldig, want hopelijk gaat de ziel van de komende kijkers ook zingen van onze uitzendingen in barre tijden.
Mijn eerste gast is Jacobine Geel.
Zij kent haar lievelingstekst uit haar hoofd. Daar gaat haar ziel van zingen.
Een gedicht van Esther Jansma:
Wat zou gebeuren was er altijd al, volmaakt
gespeld door een beker die stukviel,
scherven waarin de afdrukken van duimen,
het rilschrift van naalddunne takjes staan.
Het is geen verhaal dat wij maakten maar iets
dat er was en er is in de sporen van greppels
en staanders en lang gedoofd houtvuur.
Het hoefde alleen maar gevonden te worden.
Iemand moest ernaar kijken en zeggen wat is het
dit is het, en daar was het, een huis met een haard-
plaats, mensen die daar zoals altijd en altijd
voor het eerst in het nu zichzelf zijn en zitten
met warme handen die een beker vasthouden
bij het vuur en ze praten en de tiktak van regen
is een cirkel geluid en het deert niet, de nacht
niet, de onzichtbare wolken, de stilte van alles
wat buiten in slaap is of wacht op de dag
zijn het dak en de wanden om het dak en de muren
van het huis dat al oud is maar nieuw
want opnieuw in het heden gevonden.
Voor als je ziel wat zangles gebruiken kan. Uitzending is geloof ik op 9 oktober.
