Sociale overwaarde

Zelf dacht ik zo zoetjesaan maar eens op after-ski-vakantie te willen.
Op naar Mozart, Schubert en Freud.
Wien, nur du allein.
Begeleid door de stem van Placido Domingo onder romantische ingesneeuwdheid. Zonder lange latten uiteraard.
Met laarsjes. En een mofje waarin de handen warm en werkloos rusten zullen.
Maar zover is het nog niet. Nog 22 Nachtzoeners en een Kerstprogramma.
En nu een heerlijke ontmoeting met collega’s van weleer. Al tien jaar bezien wij malkander in de schemer van de donkere dagen.
We worden ouder. Zo duister is het ook weer niet dat we dat zo zoetjesaan best door beginnen te krijgen.
Wat of we nog doen willen, blijkt de vraag van eind 2010.
Want hoeveel mensen om ons heen krijgen plots hun dood niet voorzegd. Wat staat je dan nog te doen?
Is dat een zinnige vraag? Nog 2 maanden te leven lijkt me net zo abstract als 2 of 20 jaar.
Wie weet er wat er dan nog moet? Heer, wie zal dan bestaan?
Sommige dierbaren om me heen halen de schouders op, zich bijna schuldig voelend dat ze niet zoveel meer hoeven. Ik zie me nu toch genoodzaakt deze vakzusters streng voor te lichten. Wat hebben we door ons werk allemaal al niet beleefd zeg. Wat een mooie mensen ontmoet, wijsheden aangehoord en ingedronken. Is het niet logisch dat we dankbaar en voldaan zijn en niet nooddruftig zoeken naar wat er niet was?
De vakzusters knikken. Maar toch en toch. Wat sluimert er nog meer in ons?
Was de mens volgens Etty Hillesum niet een heel volk?
Wie kan gedurende dit ene mensenleven dat ganse volk dat in ons woont het daglicht laten aanschouwen?
Alweer kan ik toevlucht nemen tot een gast.
In dit geval is dat een kerstgast die nog komen moet. Een jonge knaap die ervan overtuigd is dat we misschien zelf niet uit onze veren komen, maar dat wel met z’n allen kunnen.
Hij is van Welles. van Hetkanwel. Terwijl zo velen ontmoedigd zijn.
Hij runt een heuse Waarmakerij.
Volgens hem barsten wij van de sociale overwaarde. In zowel bijvoorbeeld de panden die leeg staan in dit land, als in de talenten die niet in ons zelf worden aangesproken.
Alleen moet je wel het lef hebben om je wens of vraag daarover te uiten.
Vandaar de site Durf te vragen.
Want je moet wel eerst kloppen, voor je open gedaan wordt. Waar ken ik die slogan toch van?
Zo hebben wij kerstavondprogrammamakers aan deze jongeman gevraagd een tafel voor de komende uitzending te ontwerpen.
De ‘HoeZalIkUontvangen-tafel’. En hij, op zijn beurt informeert bij dezen en genen of ze in hun tuin nog sloophout hebben. En de waardebepaling van dat resultaat geschiedt pas achteraf: Wat hebben wij op onze beurt in huis om iets terug te doen voor degenen die de tafel maakten?
Het resultaat van deze nieuwe ruilhandel kunnen we op kerstavond aanschouwen op Nederland 2.
Maar ook al op Twitter, want iedere dag genereert dit principe 10 tot 20.000 mensen die overeind komen en zich aangesproken voelen op iets wat ze in zichzelf nog niet eens ontdekt hadden.
Deze jongeman heeft zich laten inspireren door een voorval in Estland (zie onderstaand filmpje).
Daar was erg veel zwerfvuil, waar iedereen zich aan ergerde.
Het zou 3 jaar duren om dat volgens de reguliere weg te laten schoonmaken. En 22eneenhalf miljoen hebben gekost. Nu is het uiteindelijk binnen 1 dag gedaan.
Met een budget van 5 ton en hulp van 50.000 vrijwilligers.
Pffff, die opwinding zeg! Dat je niet wist dat je het in je had!
Wij vakzusters krabben achter de rode oortjes en we beraden ons op onze eigen onaangesproken overwaarde.
Ik vermoed er eentje.
Want ons innerlijk volk bestaat vast niet alleen uit bezige bijen.
Zal ik toch ‘ns die after-ski-vakantie-met-mofjes-mogelijkheid in mezelf aanboren?
Daar valt vast enorm veel energie uit te winnen.
Voor zowel mijn innerlijk volk als voor al die andere.
Rekenen we later wel af.