Spelen

Ooit, toen mijn vader me naar een partijtje bracht, zei ik hem dat ik naar een karweitje moest.
Zo ook nu. Boekenbal. Ik mocht zomaar van de uitgever. Op naam van iemand anders. Maar toch.
Op straat kom ik een jongen tegen die nog op zoek is naar zijn jaarlijks terugkerende belediging voor die ene vrouw die hij ooit per ongeluk toevoegde dat ze dezelfde jurk als vorig jaar aan had. Zij wil nu ieder boekenbal een nieuwe kat van hem horen.
Ik weet er een: ‘Leuke jurk heb je aan. Jammer dat ze hem niet in jouw maat hadden.’
Opgetogen fietsen we naar de schouwburg.
Het feest oogt alsof we te maken hebben met een net afgelopen voorstelling. Veel mensen dringend in de gangen. Plastic muntjes om een drankje te kunnen krijgen. Soort winkeltje spelen. Dit is het dan. Muurbloem Annemiek neemt eindelijk deel aan de echte wereld. Ik heb gigantische hakken aan zodat ik de boomlange schoonheid Susan Smit in de ogen kan zien. Geinige roddel, dat je met Peter R hebt gezoend.
Sja, dat was wel vervelend, fronst ze.
Nouhou…zeg ik. We lachen.
Ach, daar is die schat. Salomon Kroonenberg. Geoloog. Rasoptimist. Blijft maar volhouden dat we naar een ijstijd op weg zijn. Ondertussen mogen we best effe opwarmen van hem. Hij lacht met zijn leerling Frank Westerman om het nieuwste fenomeen: Klimaatvluchters. Mensen die een huis in Drenthe kopen vanwege de stijgende zeespiegel. Hihi, wat een bak. Salle is vandaag jarig. Zestig geworden. We gaan dansen. Hij danst precies hetzelfde als mijn man die thuis op de bank ligt. Zelfde bouwjaar. Veel handbeweging en gekke bekken. Hartstikke leuk. In mijn ooghoek zie ik mijn lievelingsdichter. Maar voor wat ik op mijn hart heb is het te lawaaiig. Jean Pierre, ik heb je elke dag bij me. Wat plop je nu weer op?

Wij hebben geen weet van het reddeloos leed
dat eindeloos omgaat op deze planeet.
Wij zien langs het venster de tijd die verglijdt.
Men is ons daar buiten al eeuwenlang kwijt.

Boekenbal 2007. Ik was er bij.