Spookhuis

Het is een voormalig plantagehuis waar we bivakkeren. Prachtig. Werkelijk waar. De beheerder is uiteraard een marinier. Die is na z’n pensioen op Curacao gaan wonen. Zeg maar Dirk. Hij lacht welwillend om mijn opgewonden speedbootavontuur. Zijn marinebloed stroomt al generaties door zijn aderen. Van overgroot naar hem. Nu is zijn zoon commando. Met Dirk heb je tijdens het door hem geserveerde ontbijt meteen een goed gesprek. Een verademing, want het is al een paar dagen geleden dat ik zo’n geluid opving.
Nu wijst hij zwijgend omhoog. Twee vlaggen hijst hij elke morgen. Die van Curacao en de Nederlandse. Mijn mond valt open.
De immmer laaiende zeewind heeft geen vat op een van deze doeken. De kleuren van Curacao waaien naar rechts en de Nederlandse driekleur wappert slapjes naar beneden. En zeker niet naar rechts. Hoe kan dat?
Dat is een heel verhaal. Dirk wijst op een graf, net buiten de poort. Daar ligt de opperslaaf van de slavendrijver alhier. Die opperslaaf was wreed voor zijn medeslaven. Heel, heel wreed. Toen hij stierf, is hij buiten zijn eigen poort begraven. Wel met z’n gezicht zijn villa op. Precies in de lengterichtig van de Nederlandse vlag. Die wappert nu nooit meer. Terwijl de vlag ernaast voortdurend danst in de nooit vermoeide Mistralwind.
Het spookt hier. Geen Curacaoer zou hier daarom ooit een nacht doorbrengen.
Ik slik. En Dirk?
Dirk vertelt dat hij gereformeerd is, maar ook echt gelooft dat er meer tussen hemel en aarde is. Hij is alleen niet bang, maar nieuwsgierig. Heeft hier vreemde dingen meegemaakt. In de nacht natuurlijk. Van zijn vrouw moet hij tijdens zijn middernachtelijke speurrondes een bijl meenemen. Ook zijn broodnuchtere vierkante commandozoon heeft tijdens zijn nachtplas de merkwaardigste ervaringen gehad.
Ik zucht ervan. Gelukkig dat Dirk bestaat.
Dan zegt hij: ‘Voor ik het vergeet, ik ga naar het vliegveld. Mijn moeder in Groningen wordt 86. Ik zie jullie niet meer.’
Was ik niet dat meisje van de overgave? Ik lach schril. De nachten beginnen hier al om half zeven. Dan is het in een klap aardedonker. Nog drie nachten te gaan.