Staljongens

Grappig om te horen dat ook collega’s op hun eerste werkdag na hun vakantie de zenuwen hebben. Alsof er naar de brugklas gegaan moet worden. Alsof je een nieuwe schooltas met zojuist gekafte boeken op je rug draagt.
Zelf ben ik nerveus omdat ik bang ben voor OV-fiets-mannetjes en omdat er een kakelvers seizoen met vele nieuwe ontmoetingen in duistere kelders op me wacht. Dit keer in Bussum:
‘Goedemorgen, heeft u misschien een OV-fiets voor me?’
Stomverbaasde blik. Zonder kik.
Ik kijk rond, maar zie nergens de blauwe tweewielers.
‘Ik ben hier voor het eerst. Zou u me willen helpen?’
Weer geen sjoege.
Ik leg m’n OV-kaart neer. De man scant ‘m.
En kwakt een sleuteltje op z’n desk.
In ieder fietshol zijn de regels anders. Sommigen zetten alle fietsen op slot, anderen juist niet omdat ze dat teveel rompslomp vinden.
Hier zie ik nog steeds geen fietsen. De man knikt stuurs met z’n hoofd. Alsmaar linksaf geloof ik. Op de tast komt ik in een hoekje aan waar inderdaad een aantal blauwe rijwielen staan. Het sleuteltje past niet op de eerste fiets. Ik strompel weer terug.
‘Kan het zijn dat ik niet de eerste fiets moet hebben?’
De man knalt onmiddellijk van woede uit elkaar en blaft dat het systeem overal hetzelfde werkt. De vrouw achter mij ontkent dat. Zelf ben ik al lang geleden opgehouden met redeneren tegen fietsheren. Helaas is het moeilijker om te stoppen met innerlijk ontploffen. ‘Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend’, hoor ik mijn bijbelse vader net op tijd in m’n achterhoofd zeggen.
Eigenlijk is het natuurlijk heel erg om te lachen dat er in heel Nederland norse mannetjes in donkere holen verdekt staan opgesteld die merkbaar nooit buiten komen en tegen binnenkomers snauwen dat het overal hetzelfde is. Terwijl ze dat evident nog nooit nagevraagd hebben.
Het lijkt wel een NS-grap. Of een theaterstunt. Maar dat is het niet.
In de duisternis mag ik zelf uitzoeken welke fiets er bij m’n sleuteltje hoort.
‘Eigenlijk schuld. Jullie maken er een bende van’, voegt het mannetje me toe. Vroeger fantaseerde ik over staljongens, maar dat is al heel lang geleden. Van voor de OV-fiets.
Twintig minuten te laat kom ik bij de cameraploeg met wie ik geacht werd te werken vandaag.
In woonplaats Amsterdam ken ik alle fietsenstalmannen. Bovendien hoef ik daar nooit een OV-rijwiel, want ik stal daar gewoon m’n eigen ouwe roestbrik.
De Mokumse stalboys zijn allemaal een beetje eigenaardig, maar als je een paar jaar doorbijt, dan blijken ze ook best lief te zijn. En ze hebben altijd radio 4 aanstaan.
Soms haal ik mijn fiets pas heel laat in de avond weer op. Ze sluiten om twee uur ’s nachts. Dan maak ik graag een praatje met de dienstdoende staljongen.
Niemand vindt het werk nog leuk, zeggen ze dan. Dat komt door de OV-fietsen. Die worden in Amsterdam vooral gebruikt door toeristen. En die maken er een zootje van. Dat zijn dezelfde gasten die hier op koninginnedag de boel komen verstieren. Dat doen echte Amsterdammers niet. Die houden de stad leefbaar.
Ik ben blij met deze verhelderende nachtpraatjes. Voor hun is deze redenatie waar.
Voor alle staljongens is hun waarheid natuurlijk onwrikbaar. De zogenaamde grottheorie. De tunnelvisie. Die hebben we natuurlijk allemaal.
Ik neem me voor morgen niet meer zenuwachtig te zijn als ik met m’n nieuwe schooltas naar een voor mij weer onbekend fietshol mag.
En vannacht wil ik weer graag van een staljongen dromen.