Stapel
Ooit maakten we voor de Kro het mooiste radioprogramma van de eeuw.
Voor de avond. Damokles. Met een prachtige begintune. Hoewel we er zelf een beetje stiekem om lachten. ‘In het verdwijnend contrast van de late schemering zoekt de waarheid naar haar zelfportret…’
Wat een taal. Het verdwijnend contrast van de late schemering…En toch was het een prachtig programma. Het leven zelf. Ik moet er aan denken, omdat ik het liedje Stapels van Maarten van Roozendaal op m’n Ipod draai:
‘Steeds meer boeken niet gelezen, Steeds meer musea niet bezocht, Steeds meer kennis nooit bezeten, Steeds meer reizen niet gemaakt, Steeds meer mensen niet ontmoet, Steeds meer liedjes nooit beluisterd, Steeds meer vrouwen niet bemind, Steeds meer liefde onbedreven, Steeds meer klussen niet geklaard, Steeds meer wensen onvervuld, Steeds meer kansen niet gepakt, Steeds meer levens niet geleefd, Steeds meer Stapels om me heen…..’
Ach, dat verdwijnend contrast…Weemoedig en koud arriveer ik op de plek van bestemming. Mijn lunchvriend zit al lachend te wachten. De herbergier ook. Die is wat erg opdringerig, maar ook dat is om te lachen. Ik mag van allebei bij de verwarming zitten. Het eten is heerlijk en de kerstsfeer lief en mooi.
Als ik eindelijk een tikje opgloei, slaat mijn lunchvriend toe: ‘Je staat nu op een kruispunt. Het is een driesprong. Die van: Moeder, Verlangende Vrouw en Onthechte Vrouw. En twee van die vrouwen gaan nu onherroepelijk sneuvelen. Dus ik begrijp je weemoed.’
Doink. Die zit. Hoe weet hij dat zo goed? Wat een schot in de roos. De herbergier heeft ondertussen nergens last van. Die knipoogt maar door.
Als zijn vrouwelijke collega verschijnt, voel ik me ongemakkelijk over het gedrag van haar baas. Of is het haar man? Maar dan word ik wakker. Hallo!
Als er dan toch vrouwen gaan sneuvelen, dan ook de geschrokken Eva graag.
Ik heb niks gedaan en toch voel ik me schuldig. Kan die ouwe neurose ook ff van m’n schouder ja!
In het verdwijnend contrast van de late schemering is er misschien verlies, maar mag er dan ook opluchting zijn? Stapels…wat een slechte titel eigenlijk….De Stapel wordt in feite juist steeds kleiner.
Steeds minder keuzes, steeds minder stemmen in m’n hoofd die kakelen dat ze gelijk hebben, steeds minder mitsen, maren, steeds minder muizenissen, steeds minder geestelijke wintertenen….
Als ik weer buiten sta, zie ik de winter als dons op dode takken. Zoals op prinsessenjurkjes. Door de plotseling enorm geslonken Stapel ontwaar ik ineens een meisje daar in het wit. Een meisje van weleer. Dag zorgeloos meisje! Wie het eerste thuis is!
